Humarap ako sa 200 na bisitang nakatutok ang mata sa akin.
Kinuha ko ang mikropono mula sa pari.
“Salamat sa pagpunta ninyong lahat ngayon,” simula ko sa kalmadong boses.
“Tulad ng nakita ninyo, umalis ang groom para puntahan ang kanyang ex-girlfriend.”
Nagtakip ng mukha ang ilang bisita sa gulat.
“Ngunit gusto kong malaman ng lahat, lalo na ng mga board member ng Vextor Holdings na narito ngayon, na hindi ito aksidente.”
Naglabas ako ng isang folder mula sa bag ng aking kapatid na si Rita.
“Si Julian Apex ay kasalukuyang nakaharap sa direktang paglabag sa Section 4 ng aming Investor Protection Agreement.”
Si Mr. Fernando, ang may hawak ng 30% shares sa Vextor Holdings, ay agad na tumayo mula sa ikatlong row.
“Ano ang ibig mong sabihin, Bianca?” tanong ni Mr. Fernando.
“3 taon ko pong itinaguyod ang Vextor Holdings,” sagot ko habang nakatingin kay Helen.
“Sa loob ng 3 taon, pinalabas ni Julian na wala akong ibig sabihin sa kumpanya kundi isang simpleng empleyado.”
“Ngunit noong March 12, natuklasan ko na naglipat si Julian ng 20 million pesos mula sa corporate fund patungo sa account no. 884-912 sa Singapore.”
“Account iyon ni Alyssa Vance.”
Nagbulungan ang buong katedral.
Namutla si Helen at napahawak sa upuan. “Hindi iyan totoo! Sinisiraan mo lang ang anak ko!”
“May mga katibayan ako dito, Tita Helen,” malamig kong sabi.
Inilabas ko ang 15 pahina ng bank transfer records at pinasa kay Mr. Fernando.
“Dahil sa ginawa niyang pag-alis sa kasal na ito, napagana ang Clause 12 ng ating kasunduan.”
“Lahat ng 51% voting rights at personal shares ni Julian sa Vextor Holdings ay awtomatikong maililipat sa akin bilang kapalit ng aking personal guarantee sa 150 million pesos na utang ng kumpanya.”
Mabilis na binasa ni Mr. Fernando ang mga papel.
Galit niyang tiningnan si Helen. “Totoo ito! Pirmatado ito ni Julian noong January 15!”
Nanginig ang mga kamay ni Helen. “Hindi… hindi pupuwede ito! Bahay at kumpanya namin iyon!”
“Hindi na ngayon,” sagot ko.
Tinalikuran ko ang altar at naglakad palabas ng simbahan kasama si Rita.
Habang nasa loob ng sasakyan, tumunog ang telepono ko.
Tumatawag ang bangko para kumpirmahin ang pag-freeze sa lahat ng credit card at personal accounts ni Julian.
Inaprubahan ko ang aksyon sa pamamagitan ng 1 pindot sa aking phone.
Samantala, sa 1 Airport Road, nakarating si Julian sa departure hall.
Dala ang lakas ng loob na iniwan niya ang kanyang kasal, hinanap niya si Alyssa.
Nakita niya si Alyssa na nakaupo sa terminal lounge, may hawak na mamahaling bag at 1 glass ng juice.
“Alyssa!” tawag ni Julian habang hinihingal.
Lumingon si Alyssa at ngumiti nang makita siya.
“Dumating ka talaga, Julian,” sabi ni Alyssa.
“Iniwan ko ang lahat para sa iyo,” sabi ni Julian habang hinahawakan ang mga kamay nito. “Iniwan ko si Bianca sa altar.”
Ngumiti si Alyssa, ngunit walang emosyon ang kanyang mga mata. “Mabuti naman.”
“Mag-umpisa tayo uli sa Singapore,” sabi ni Julian. “Gagamitin natin ang 20 million pesos na inilipat ko sa account mo.”
Biglang natigilan si Alyssa.
Inilabas ni Alyssa ang kanyang phone at ipinakita ang isang notification mula sa kanyang bangko.
“Anong ibig sabihin nito, Julian?” tanong ni Alyssa sa matigas na boses.
Tiningnan ni Julian ang screen.
[NOTICE: Account No. 884-912 has been frozen due to a court order and corporate fraud investigation.]
“Ano?” gulat na sigaw ni Julian.
Subukan niyang gamitin ang kanyang gold credit card para bumili ng 2 ticket patungong Singapore.
“Declined sir,” sabi ng airline agent sa counter.
Sinubukan niya ang kanyang pangalawang card.
“Declined din po.”
Nanginig ang mga kamay ni Julian habang kinukuha ang kanyang phone para tawagan ang kanyang ina na si Helen.
Agad na sinagot ni Helen ang tawag sa gitna ng pag-iyak.
“Julian! Nasaan ka na?!” sigaw ni Helen sa kabilang linya.
“Ma, bakit frozen ang mga cards ko? Bakit hindi ko ma-access ang 20 million pesos sa Singapore?” tanong ni Julian.
“Wala na ang lahat, Julian!” iyag ni Helen. “Ipinakita ni Bianca ang lahat ng papel sa mga board members sa gitna ng simbahan!”
“Kinuha niya ang 51% shares mo! Siya na ang may-hawak ng kumpanya!”
“Pati ang bahay natin sa 45 Ridge Street, nakapangalan sa guarantee fund na hinawakan ni Bianca!”
Nalaglag ang phone ni Julian sa sahig ng airport.
Nakatitig sa kanya si Alyssa.
“Wala ka nang pera?” tanong ni Alyssa.
“Alyssa, makakagawa ako ng paraan…” pakiusap ni Julian. “Magkasama tayong babangon—”
Kinuha ni Alyssa ang kanyang bag at tumayo.
“Tumawag lang ako dahil kailangan ko ng 20 million pesos para sa business ko sa Singapore,” malamig na sabi ni Alyssa.
“Hindi ako bumalik para sa iyo, Julian. Bumalik ako para sa pera.”
“Alyssa, pakiusap!” sigaw ni Julian habang hinahawakan ang braso nito.
“Huwag mo akong hahawakan!” bulyaw ni Alyssa habang tinutulak siya palayo.
Pinagmasdan ng mga tao sa airport si Julian habang mabilis na naglakad palayo si Alyssa nang hindi man lang lumingon.
Naiwang nakaluhod si Julian sa sahig ng terminal lounge.
Pagkalipas ng 3 oras, bumalik si Julian sa headquarters ng Vextor Holdings sa 88 Grand Tower.
Pumasok siya sa glass door at nakita ang mga security guard na nag-iimpake ng kanyang mga gamit sa 2 kahon.
“Ano ang ginagawa ninyo sa mga gamit ko?!” galit na sigaw ni Julian.
Lumabas ako mula sa executive office.
Wala na ang aking wedding dress.
Nakasuot na ako ng maitim na business suit at naka-ponytail ang aking buhok.
“Ginagawa lang nila ang trabaho nila, Mr. Apex,” sabi ko nang may kalmadong boses.
“Bianca… pakiusap, pag-usapan natin ito,” humahagulgol na sabi ni Julian habang lumalapit sa akin.
“Nagkamali ako. Si Alyssa… ginamit lang niya ako. Ikaw ang totoong nagmamahal sa akin!”
Tiningnan ko siya nang walang anumang awa sa aking mga mata.
“Hindi ito tungkol sa pag-ibig, Julian. Tungkol ito sa negosyo at sa respeto na kailanman ay hindi mo ibinigay sa akin.”
“Inisip mo na wala akong alam sa mga ginagawa mo sa likod ko.”
“Inisip mo na mananatili akong tahimik habang ginagamit mo ang pinaghirapan ko para pakainin ang ex-girlfriend mo.”
Inilagay ko ang 1 legal document sa ibabaw ng mesa.
“Pirmahan mo ito.”
“Ano ito?” tanong niya habang nanginginig ang boses.
“Pormal na pagbibitiw mo bilang CEO ng Vextor Holdings,” sagot ko.
“At ang turnover ng lahat ng company assets na ginamit mo sa mga personal mong biyahe.”
“Kung hindi mo pipirmahan ngayon, maghahain ang board ng kasong Qualified Theft at Corporate Fraud laban sa iyo.”
“May 10 taong kulungan ang kaparusahan noon.”
Napaatras si Julian.
Tumingin siya sa paligid.
Ang mga dating empleyado na dumaan ay hindi man lang tumingin sa kanya.
Ang board members na dati ay tumatayo kapag pumapasok siya ay nakatitig sa kanya nang may galit mula sa glass conference room.
Kinuha ni Julian ang bolpen.
Nanginig ang kanyang kamay habang inilalagay ang kanyang lagda sa bawat pahina ng dokumento.
Pagkatapos niyang pumirma, kinuha ko ang mga papel at inilagay sa aking folder.
“Maaari ka nang umalis, Julian.”
“Bianca… paano ang bahay namin ni Mama? Saan kami titira?” tanong niya habang lumuluha.
“May 24 oras kayo para mag-impake mula sa 45 Ridge Street,” sagot ko. “Ibebenta ang bahay para mabayaran ang natitirang utang na iniwan mo sa kumpanya.”
Lumapit ang 2 security guard at hinawakan ang magkabilang braso ni Julian para ilabas siya sa gusali.
Kinabukasan, pormal na inihayag ng board of directors ng Vextor Holdings ang aking appointment bilang bagong Chief Executive Officer.
Sa aking unang araw bilang CEO, pinalitan ko ang pangalan ng kumpanya mula Vextor Holdings patungong Aurelia Development Corporation—ang apelyido ng aking ama.
Pagkalipas ng 6 na buwan, naging pinakamabilis na umunlad na real estate firm sa lungsod ang aming kumpanya.
Isang hapon, habang nakatayo ako sa 12th floor balcony ng aming bagong project site, nakita ko si Julian mula sa malayo.
Nakasuot siya ng lumang t-shirt at nagtatrabaho bilang isang junior sales agent sa isang maliit na brokerage firm.
Nakita ko siyang pinapagalitan ng kanyang supervisor sa harap ng maraming tao dahil sa maling data sa kanyang report.
Nang tumingin si Julian sa itaas, nagtama ang aming mga mata.
Mabilis siyang yumuko sa hiya at nagpatuloy sa pag-aayos ng mga papel sa kanyang kamay.
Ininom ko ang aking kape at dahan-dahang tumalikod.
Noong araw ng kasal ko, inisip ni Julian na iniwan niya ang isang babaeng walang laban sa gitna ng simbahan.
Hindi niya naisip na ang araw na iyon ay hindi ang aking katapusan—kundi ang simula ng aking totoong tagumpay.