Napaatras ako at mahigpit na niyakap ang itim na bag sa aking dibdib.
Tiningnan ako ni Victor mula ulo hanggang paa nang may matinding pandidiri.
“Sino ka para humawak sa gamit ng tiyuhin ko?” sigaw ni Victor.
“Isa ka lang hamak na tagalinis dito na naghangad ng yaman ng matanda!”
Lumapit si Atty. Miranda at humarang sa gitna namin.
“Magdahan-dahan ka sa pananalita mo, Victor,” mariing wika ng abogado.
“Si Althea ang legal na asawa ni Don Roman, ayon sa batas ng Pilipinas.”
Tumawa nang malakas si Victor, isang tawang puno ng pangungutya.
“Kasal? Nilinlang ninyo ang isang matandang ulyanin!”
“Ako ang tanging kadugo niya! Ako ang nagpapatakbo ng kumpanya sa nakalipas na 3 taon!”
“Wala kang karapatan dito, babae. Ibigay mo ang bag bago ko tawagin ang mga pulis para arestuhin ka sa salang pagnanakaw!”
Hindi ako natinag kahit nanginginig ang aking mga tuhod.
Naalala ko ang huling bilin ni Lolo Roman bago siya pumikit: maging matatag at huwag bibitiw.
“Hindi ko ito ibibigay sa iyo,” sagot ko nang may malinaw at buong boses.
“Ipinagkatiwala ito sa akin ng asawa ko bago siya lumisan.”
Sumenyas si Victor sa 2 guwardiya upang hablutin ang bag mula sa mga kamay ko.
“Kunin ninyo!” utos niya.
Bago pa man makalapit ang mga guwardiya, inilabas ni Atty. Miranda ang 1 puting sobre mula sa kanyang panloob na bulsa.
“Subukan ninyong humakbang at papasok dito ang 6 na ahente ng National Bureau of Investigation na naghihintay sa labas ng gusali,” babala ng abogado.
Natigilan ang mga tauhan ni Victor.
“Anong kalokohan ito, Miranda?” asik ni Victor habang namumutla ang mukha.
“Hindi ito kalokohan,” sagot ng abogado habang binubuksan ang sobre.
“Ito ang orihinal na huling habilin ni Don Roman na nilagdaan 3 araw bago siya pumanaw sa harap ng 1 hukom.”
Binuksan ko ang itim na bag sa utos ni Atty. Miranda.
Sa loob nito ay walang ginto o salapi.
Mayroon lamang 1 lumang laptop, 3 makakapal na ledger ng bangko, at 1 flash drive.
“Alam mo ba kung ano ang laman ng flash drive na iyan, Victor?” tanong ng abogado.
Walang naisagot si Victor, ngunit nagsimula nang mamuo ang pawis sa kanyang noo.
“Naglalaman iyan ng kumpletong kopya ng 15 pekeng dokumento na ginamit mo upang ilipat ang 60 porsyento ng shares ng Ilagan Holdings sa sarili mong account 2 taon na ang nakalilipas.”
“Pati na rin ang video recording kung paano mo dinala si Don Roman sa abandonadong bahay bago siya napulot ng ambulansya at dinala rito.”
Nanlaki ang mga mata ni Victor.
“P-puro kasinungalingan iyan! Gawa-gawa lang ng matanda ang lahat!” sigaw niya.
“May lagda ng mga notaryo publiko at forensic handwriting expert ang bawat pahina,” malamig na tugon ni Atty. Miranda.
Humarap sa akin ang abogado at inilahad ang opisyal na kasulatan.
“Ayon sa Testamento ni Don Roman, 10 porsyento lamang ng kanyang ari-arian ang mapupunta sa mga charitable institutions.”
“Ang natitirang 90 porsyento, kabilang ang mansyon sa Forbes Park, ang 4 na commercial buildings, at ang mayoryang kontrol sa Ilagan Holdings na nagkakahalaga ng 5 bilyong piso, ay buong-buong ipinapamana sa kanyang legal na asawa—kay Althea Reyes-Ilagan.”
Parang gumuho ang kisame sa narinig ko.
Hindi ko kailanman naisip na ang matandang pinapakain ko ng sabaw bawat tanghali ay nagmamay-ari ng ganoon kalaking kapangyarihan.
Tumingin ako sa tansong singsing sa aking daliri.
Kaya pala sinabi niya noong ikasal kami na ang singsing na iyon ay sumisimbolo sa katapatan na hindi kayang bilhin ng salapi.
Lumapit si Victor sa akin, lumuhod sa sahig, at nagbago ang tono ng kanyang pananalita.
“Althea… pakiusap, pag-usapan natin ito,” pagmamakaawa niya habang nanginginig ang mga kamay.
“Pamangkin ako ni Roman. Kadugo niya ako. Nagkamali lang ako noon dahil sa suliranin sa negosyo.”
“Hatiin natin ang mana. Bibigyan kita ng 500 milyong piso ngayon din, basta ibigay mo sa akin ang mga ledger at ang flash drive!”
Tiningnan ko si Victor nang walang halong galit, kundi labis na awa sa kanyang kasakiman.
“Noong mga araw na nahihirapang huminga si Lolo Roman sa silid na ito, nasaan ka?” tanong ko.
Hindi nakasagot si Victor.
“Noong kailangan niya ng kahit isang basong tubig mula sa kapamilya niya, nasaan ang sinasabi mong dugo at pagmamahal?”
Yumuko si Victor at hindi makatingin sa aking mukha.
“Hindi nabibili ng 500 milyong piso ang 7 araw na iniwan mo siyang naghihirap dito,” dagdag ko.
“Gagawin ko ang nararapat ayon sa batas at ayon sa huling habilin ng asawa ko.”
Sumenyas si Atty. Miranda sa pinto.
Pumasok ang 4 na opisyal ng kapulisan kasama ang 2 kinatawan mula sa Department of Justice.
Iniharap ni Atty. Miranda ang warrant of arrest laban kay Victor para sa mga kasong estafa, falsification of public documents, at qualified theft.
Walang nagawa si Victor kundi ang magpatianod habang nilalagyan ng piring ang kanyang mga kamay.
Nang mailabas na si Victor sa silid, naging tahimik muli ang buong paligid.
Bumaling sa akin si Atty. Miranda nang may paggalang.
“Nais din po ipaabot ni Don Roman ang sulat na ito, ginang.”
Iniabot niya ang isang maliit na papel na may sulat-kamay ng matanda.
Binuksan ko ito at binasa nang tahimik:
“Althea, anak,
Patawarin mo ako kung nilihim ko ang aking tunay na kalagayan.
Nais ko lamang maranasan bago ako lumisan kung may natitira pa bang taong magmamahal at mag-aalaga sa akin nang walang hinihintay na kapalit.
Ipinakita mo sa akin na may kabutihan pa sa mundo.
Gamitin mo ang yaman na ito upang ipagpatuloy ang pagtulong sa mga taong walang boses at walang kumakalinga.
Ikaw ang tunay kong pamilya.
Salamat, aking asawa.”
Tumulo ang luha ko sa papel, ngunit may ngiti sa aking mga labi.
Lumipas ang 6 na buwan.
Pormal na naisalin sa aking pangalan ang pamamahala sa Ilagan Holdings.
Hindi ako lumipat sa marangyang pamumuhay o nagbago ng pakikitungo sa kapwa.
Sa halip, nagtayo ako ng 3 bagong dialysis center sa Maynila na nagbibigay ng libreng serbisyo para sa mahihirap.
Naglaan din ako ng 50 milyong piso kada taon para sa scholarship ng 200 kabataan na walang kakayahang mag-aral sa kolehiyo.
Araw-araw, sinusuot ko pa rin ang simpleng tansong singsing na ibinigay sa akin ni Don Roman sa lumang silid ng ospital.
Pinaalala nito sa akin na ang tunay na halaga ng buhay ay hindi nasusukat sa laki ng kayamanan, kundi sa busilak na puso na handang maglingkod nang walang pag-iimbot.