Hindi umimik si Greg sa loob ng 2 minuto.
Binaling niya ang tingin mula sa lumang ID pabalik sa mukha ni Bea.
“Saan galing ang ID na ito?” tanong ni Greg, basag na ang dating matigas niyang boses.
“Sa tatay ko po,” sagot ni Bea. “Iniwan niya iyan sa nanay ko bago siya pumunta sa opisina ninyo 4 na taon na ang nakararaan para maningil ng sahod.”
Bumaba si Greg mula sa sasakyan.
Wala na ang dating yabang sa kanyang kilos.
“Pumasok ka sa kotse,” sabi ni Greg.
“Ayoko po,” matigas na sagot ni Bea. “Baka kung saan ninyo ako dalhin.”
Huminga nang malalim si Greg, kumuha ng resibo sa kanyang bulsa, at inilabas ang sarili niyang ID mula sa kumpanya ng konstruksyon.
“Tingnan mo ito, Bea,” sabi ni Greg habang ipinapakita ang ID. “Ako ang may-ari ng kumpanyang pinagtrabahuhan ng ama mo. Matagal na kitang hinahanap… pati ang nanay mo.”
Tiningnan ni Bea ang dokumento.
Tumutugma ang logo ng kumpanya sa lumang kontratang laging hawak ng kanyang ina.
Sumakay si Bea sa sasakyan kasama si Danny at Greg.
Alas-10 ng gabi nang makarating sila sa City Medical Center.
Pagpasok sa Room 204 ng charity ward, nadatnan nila si Elena na nakahiga, maputla at hirap huminga.
Nang makita ni Elena ang lalaking kasunod ng kanyang anak, pilit siyang umupo sa kama.
“Mr. Serrano?” mahinang sambit ni Elena.
“Elena,” tugon ni Greg habang lumalapit. “Huwag ka munang tumayo.”
Pumasok ang attending physician na si Dr. Ramos dala ang opisyal na chart.
“Kailangan natin ng agarang clearance para sa mga laboratory tests at supply ng gamot,” sabi ng doktor. “Kung hindi ito mababayaran bago mag-hatinggabi, hindi namin masisimulan ang buong gamutan.”
Agad na lumapit si Greg sa cashier desk kasama si Danny.
Inilabas ni Greg ang kanyang card at binayaran ang buong hospital bill na nagkakahalaga ng ₱85,000, kasama ang advance deposit na ₱100,000 para sa mga susunod na 5 araw ng gamutan.
Bumalik siya sa kwarto dala ang opisyal na resibo at clearance papers.
Inabot niya ang mga dokumento kay Elena.
“Bakit mo ito ginagawa, Greg?” tanong ni Elena, may halong hinanakit sa boses. “Noong mawala si Marco 4 na taon na ang nakararaan, sinabihan kami ng mga tauhan mo sa opisina na wala kaming makukuhang benepisyo o huling sahod. Pinalayas kami ng security guards mo nang magpunta kami para humingi ng tulong.”
Natigilan si Greg.
Napatingin siya kay Danny, na noon ay yumuko.
“Hindi ko alam ang tungkol doon, Elena,” paliwanag ni Greg. “4 na taon na ang nakalipas nang maaksidente si Marco habang nagtatrabaho sa project site sa probinsya. Agad akong naglaan ng ₱1,500,000 para sa insurance at claims para sa inyong mag-ina.”
Nagulat si Elena.
“Wala kaming natanggap kahit 1 piso,” sabi ni Elena. “Kaya napilitan kaming magtinda ng bulaklak sa kalsada para lang mabuhay.”
Agad na kinuha ni Greg ang kanyang telepono at tinawagan ang kanyang legal counsel at internal auditor kahit lagpas alas-11 na ng gabi.
“Pumunta kayo sa City Medical Center ngayon din,” mariing utos ni Greg sa telepono. “Dalhin ninyo ang record ng compensation release para sa pamilya ni Marco Morales mula noong 2022.”
Makalipas ang 45 minuto, dumating ang auditor na si Atty. Castro dala ang 1 makapal na folder.
Binuksan nila ang mga dokumento sa harap nina Elena, Bea, at ng doktor.
Doon lumabas ang katotohanan.
May pinirmahang tseke na nagkakahalaga ng ₱1,500,000 noong Oktubre 2022.
Ngunit ang lumagda sa release form ay hindi si Elena.
Ito ay ang dating finance manager ng kumpanya na si Roberto Diaz, na nagpalsipika ng pirma ni Elena upang maibulsa ang buong halaga bago ito nagbitiw sa pwesto noong nakaraang taon.
Nang makita ni Greg ang pekeng pirma, nanginig ang kanyang mga kamay sa galit.
“Lahat ng taong ito, inakala kong maayos ang buhay ninyo dahil sa pondong iniwan ni Marco,” sabi ni Greg habang nakatingin sa umiiyak na si Elena. “Nagtiwala ako sa maling tao sa aking opisina, habang kayo ng anak mo ay naghihirap sa lansangan.”
Kumuha si Greg ng panibagong tseke mula sa kanyang bag.
Isinulat niya ang halagang ₱2,000,000—ang orihinal na ₱1,500,000 benepisyo kasama ang ₱500,000 karagdagang tulong para sa interes at danyos sa nakaraang 4 na taon.
Inilagay niya ang tseke sa mga kamay ni Bea.
“Hindi ito limos, Bea,” sabi ni Greg nang buong pagpapakumbaba. “Ito ang pinaghirapan ng tatay mo para sa iyo at sa nanay mo. Karapatan ninyo ito.”
Tumanggi noong una si Bea, ngunit hinawakan ni Elena ang kanyang balikat at tumango.
“Bukod dito,” dagdag ni Greg habang humaharap sa doktor, “ililipat natin si Elena sa pribadong kwarto bukas ng umaga. Sasagutin ng kumpanya ang lahat ng gastusin hanggang sa tuluyan siyang gumaling.”
Bumaling si Greg kay Atty. Castro.
“Gawan mo ng pormal na reklamo sa pulisya si Roberto Diaz bukas ng alas-8 ng umaga. Sisiguraduhin nating pananagutan niya ang bawat sentimong ninakaw niya sa pamilyang ito.”
Lumapit si Greg kay Bea at dahan-dahang lumuhod upang magpantay ang kanilang mga mata.
“Patawarin mo ako, Bea,” sabi ni Greg. “Mali ang ginawa ko kanina sa kalsada. Hinusgahan kita nang hindi ko alam ang pinagdaraanan mo. Ang tapang mo at ang dangal mo ang nagligtas sa nanay mo ngayong gabi.”
Kinuha ni Bea ang 1 tali ng sampagita mula sa kanyang bag na nanatiling buo at mabango.
Inabot niya ito kay Greg.
“Bayad na po ninyo ito, Sir,” nakangiting sabi ni Bea habang pinapahid ang kanyang luha.
Kinuha ni Greg ang bulaklak at maingat na inilagay sa bulsa ng kanyang amerikana.
Makalipas ang 2 linggo, ganap nang nakalabas ng ospital si Elena.
Nagsimula sila ng bagong buhay gamit ang pondo mula sa lehitimong benepisyo ng ama ni Bea, malayo sa peligro ng lansangan, habang si Bea ay nakabalik sa pag-aaral sa Grade 4 nang may payapang puso at buong dangal.