Itinapon ng pamilya ang mag-ina sa malamig na dagat para lang magpakatawa sa mga VIP na bisita
Ang lamig ay agad na pumasok sa aking mga damit, tila libo-libong karayom ang sabay-sabay na tumusok sa aking buong katawan.
Napakalalim ng tubig. Nahirapan akong lumutang habang hawak-hawak ang nanginginig at sumisigaw na si Mia.
“Mama! Mama! Natatakot po ako! Malamig!” iyak ng aking anak habang pilit na humihinga sa ibabaw ng tubig.
“H-Hawak ka kay Mama, baby… hawak ka lang…” pilit kong sinabi kahit ang sarili kong mga labi ay nanginginig na sa tindi ng lamig.
Tumingala ako sa deck ng yacht, umaasang may maghahagis ng life saver o kaya’y may tatawag ng tulong. Umaasa ako na kahit papaano, may kaunting puso pa ang aking pamilya.
Ngunit ang nakita ko sa itaas ang tuluyang pumatay sa natitirang pagmamahal ko sa kanila.
Walang tumulong.
Sa halip, ang buong deck ng yacht ay napuno ng… tawanan.
Isang daang bisita, kasama ang aking sariling mga magulang, ang aking kapatid na si Bella, at ang kanyang asawang si Leandro, ay nakadungaw sa amin habang nagtatawanan at pumapalakpak.
Para sa kanila, kami ay isang malaking palabas. Isang katatawanan.
“Diyan kayo nababagay! Mga basura!” sigaw ni Bella habang mahigpit na nakakapit sa braso ni Leandro, na tawa nang tawa habang kinukuhanan kami ng video gamit ang kanyang cellphone.
“Bagay sa inyo ‘yan para mahugasan ang dumi sa inyong katawan!” sigaw naman ng aking sariling ina, habang nakataas ang kanyang baso ng champagne, nakangiti nang napakalapad.
Ang aming paghihirap sa malamig na tubig ay naging libangan ng mga mayayamang walang kaluluwa.
Naramdaman ko ang unti-unting pagkawala ng lakas ng aking mga binti. Nagsisimula nang mangalay ang aking mga kamay sa paghawak kay Mia.
Naisip ko… dito na ba kami mamamatay ng anak ko?
Ito na ba ang katapusan ng lahat ng pagtitiis ko?
Ngunit eksaktong dalawang minuto matapos kaming mahulog sa dagat…
Isang napakalakas at nakayanig-yutang tunog ng busina ng barko ang biglang umalingawngaw sa buong karagatan—
HOOOOOONK!!!
Sa sobrang lakas ng tunog, tila nayanig ang buong daungan. Napatigil sa pagtawa ang lahat ng nasa yacht ni Bella. Ang ilan sa kanila ay napatakip pa sa kanilang mga tainga dahil sa tindi ng vibration.
Lahat ng mata ay napalingon sa direksyon kung saan nanggaling ang tunog.
Mula sa makapal na hamog ng dagat, isang dambuhalang anino ang dahan-dahang lumitaw.
Isang napakalaking SUPER YACHT—na kasing laki ng isang marangyang cruise ship—ang papalapit sa aming direksyon.
Ito ay kulay itim, makintab, at napapaligiran ng mga modernong asul na ilaw. Ang disenyo nito ay napaka-futuristic at halatang nagkakahalaga ng bilyon-bilyong dolyar.
Sa tabi ng dambuhalang barkong ito, ang yacht na nirentahan ng pamilya ko para sa kasal ni Bella ay mukhang isang maliit at kaawa-awang bangkang papel.
Huminto ang super yacht sa tapat mismo ng aming kinaroroonan.
Sa gilid ng dambuhalang barko, dahan-dahang bumaba ang isang malaki at modernong electronic ramp.
Bago pa man makasagot ang sinuman sa tindi ng gulat, mahigit dalawampung armadong bodyguard na naka-suit na kulay itim ang sabay-sabay na lumabas at mabilis na pumila sa gilid ng ramp.
Lahat sila ay may hawak na high-grade military communication devices at nakatayo nang tuwid, tila naghihintay sa pagbaba ng isang napakahalagang tao.
At sa gitna ng mga armadong bodyguard na ito…
Dahan-dahang lumakad ang isang lalaki.
Naka-suot siya ng isang mamahaling, custom-tailored na itim na suit. Ang kanyang tindig ay puno ng awtoridad, at ang kanyang mga mata ay nag-aapoy sa matinding galit—isang galit na tila kayang sunugin ang buong daungan sa isang kurap lang.
Nang makita ko ang mukha ng lalaking iyon, sa kabila ng tindi ng lamig at panghihina ng aking katawan, naramdaman ko ang biglang pag-init ng aking puso.
Si Alexander…
Ang aking asawa. Ang ama ng aking anak.
Ang bilyonaryong halos limang taon kong hinintay.
Tumingin siya sa direksyon ko sa tubig, at nang makita niya ang kalagayan naming mag-ina, nakita ko ang pagdidilim ng kanyang mukha. Ang kanyang mga kamao ay mahigpit na nag-igting, at ang kanyang mga panga ay tila sasabog sa galit.
Tumingin siya sa yacht kung saan naroon ang aking pamilya na kasalukuyan nang nanginginig sa takot at gulat.
“Sino…” ang boses ni Alexander ay mahina ngunit dinala ng makabagong sound system ng kanyang barko, sapat para marinig ng bawat tao sa daungan tulad ng kulog. “…ang may gawa nito sa asawa at anak ko?!”
Abangan sa PART 2:
Ano ang gagawin ng pamilya ni Clara kapag nalaman nilang ang itinapon nilang “basura” ay asawa pala ng isa sa pinakamayayamang bilyonaryo sa mundo? Paano pagbabayarin ni Alexander ang pamilyang umapi at nagtangka sa buhay ng kanyang mag-ina?
Mag-comment ng “PART 2” kung gusto mo nang mabasa ang kasunod! Huwag kalimutang i-share ang kwentong ito!
PART 2
Ang katahimikan sa buong daungan ay naging bingi.
Ang tanging naririnig na lamang ay ang banayad na hampas ng mga alon sa gilid ng mga barko at ang mabilis na paghinga ng mga bisitang nakasaksi sa pangyayari.
“A-Ano’ng sinabi niya…?” bulong ni Bella, ang kanyang boses ay nanginginig habang nakahawak sa braso ni Leandro. “Asawa? Anak? Sino ang tinutukoy ng lalaking ‘yan?”
Walang nakasagot sa kanya.
Si Leandro, na kanina lang ay tawang-tawa habang kinukuhanan kami ng video, ay napatanga. Bilang isang CEO ng isang mid-sized na kumpanya, pamilyar siya sa mga mukha ng mga pinakamayayamang tao sa mundo ng negosyo. At ang mukhang nakikita niya ngayon sa tapat ng dambuhalang super yacht ay isang mukha na madalas niyang makita sa mga pabalat ng mga internasyonal na magazine tulad ng Forbes at Bloomberg.
“Hindi… Hindi maaari…” nanginginig na bulong ni Leandro. Ang kanyang mga labi ay nawalan ng kulay. “Si… Si Alexander Sterling… Ang may-ari ng Sterling Global Technologies…”
“Sino ‘yun, honey?” tanong ni Bella, pilit na pinapakalma ang sarili. “Isang mayamang dayuhan? Bakit siya narito? At bakit niya tinatawag na asawa ang hampaslupang si Clara?”
Ngunit bago pa man makasagot si Leandro, hindi na nag-aksaya ng oras si Alexander.
“Rescue team! Now!” sigaw ni Alexander sa kanyang mga tauhan.
Sa isang iglap, apat na propesyonal na diver mula sa kanyang super yacht ang mabilis na tumalon sa tubig. Sa loob lamang ng ilang segundo, naabot nila kami ni Mia. Naramdaman ko ang malalakas na bisig na bumuhat sa akin at kay Mia patungo sa isang modernong rescue boat na agad na ibinaba mula sa gilid ng super yacht.
“Ma… malamig po…” mahinang bulong ni Mia habang nakapikit ang kanyang mga mata. Nanginginig ang kanyang buong katawan, at ang kanyang balat ay maputlang-maputla na.
“Nandito na si Papa, baby… Nandito na tayo,” pilit kong sinabi, habang ang mga luha ko ay humalo na sa tubig-alat sa aking mukha.
Nang mailatag kami sa mainit na deck ng super yacht, agad kaming binalot ng mga medikal na tauhan ng makakapal at maiinit na kumot. Isang emergency doctor ang agad na sumuri kay Mia upang matiyak na ligtas siya sa hypothermia.
At doon, sa gitna ng nagkakagulong mga tauhan, lumapit si Alexander.
Lumuhod siya sa basang sahig ng kanyang marangyang yacht, walang pakialam kung marumihan o mabasa ang kanyang milyun-milyong halaga ng suit. Kinuha niya ang aking nanginginig na mga kamay at dinala ito sa kanyang mga labi.
“Clara… I’m so sorry. I’m so sorry I was late,” bulong niya. Ang kanyang boses, na kanina lang ay parang kulog sa galit, ngayon ay puno ng sakit at pagsisisi. “Nahanap ko na sila. Ligtas na ang lahat ng negosyo ko. Ligtas na kayo. Pero bakit… bakit hinayaan kong mangyari ito sa inyo?”
Tumingin ako sa kanyang mga mata. Ang mga matang matagal kong hinintay na makita muli.
“Alexander… buhay ka… totoo ka…” umiiyak kong sabi.
“Oo, Clara. Ako ito. Ang asawa mo,” sabi niya habang hinahalikan ang aking noo. Pagkatapos ay tumingin siya kay Mia, na ngayon ay binibigyan na ng oxygen mask ng mga doktor ngunit ligtas na ang kalagayan. Hinaplos niya ang buhok ng aming anak. “At ang magiting nating prinsesa… Napakatapang mo, Mia.”
Nang masiguro ni Alexander na ligtas na kami sa pangangalaga ng mga doktor sa loob ng marangyang cabin ng barko, tumayo siya.
Ang init at lambing sa kanyang mga mata ay biglang naglaho, napalitan ng isang malamig at nakakatakot na ekspresyon. Ang kanyang aura ay naging tulad ng isang hari na handang magdeklara ng digmaan.
Humarap siya sa kanyang Chief of Security, isang matangkad at seryosong lalaki na nagngangalang Marcus.
“Marcus.”
“Yes, Mr. Sterling?”
“I-angkla ang barko sa tabi ng yacht na ‘yan. Walang sinuman ang papayagang umalis sa daungang ito. Walang sasakyan, walang bangka, walang helicopter. I-lockdown ang buong lugar.”
“Masusunod po, sir.”
Sa loob ng ilang minuto, ang dambuhalang super yacht ay lumapit pa lalo sa yacht ng pamilya ko, na tila ba isang pusa na naglalaro sa isang maliit na daga. Ang electronic ramp ay muling ibinaba, ngunit sa pagkakataong ito, ito ay direktang kumonekta sa deck ng yacht ng aking pamilya.
Naglakad si Alexander patawid sa ramp, kasunod ang sampung armadong bodyguard.
Sa kabilang panig, ang aking pamilya—si Don Roberto, Donya Elizabeth, Bella, at Leandro—ay nakatayo, nanginginig at hindi malaman kung saan titingin. Ang mga bisita naman ay nagsisiksikan sa likod, natatakot na madamay sa kung anong nagbabadyang gulo.
“M-Mr. Sterling…” pautal-utal na panimula ni Leandro. Lumapit siya nang bahagya, pilit na nagpapakita ng isang pekeng ngiti kahit na basang-basa na ang kanyang likod sa pawis. “Isang malaking karangalan po na makaharap kayo. Ako po si Leandro, CEO ng—”
Hindi siya tinapos ni Alexander. Ni hindi man lang siya tinignan nito sa mata.
“Sino sa inyo ang nagtulak sa asawa ko?” malamig na tanong ni Alexander. Ang boses niya ay sapat na para magpatayo ng balahibo ng lahat ng nakikinig.
Walang sumagot.
Tumingin si Alexander kay Don Roberto.
“Ikaw ba?” tanong niya.
“H-Hindi po! Ako ang ama ni Clara!” mabilis na sagot ni Don Roberto, pilit na inilalapit ang sarili sa bilyonaryo. “Mr. Sterling, may malaking pagkakamali rito! Hindi namin alam na asawa niyo si Clara! Siya ay… siya ay umuwi lang limang taon na ang nakalipas na walang kasamang lalaki, kaya akala namin—”
“Akala niyo ay wala siyang tagapagtanggol?” pagputol ni Alexander sa kanyang sinasabi. “Kaya malaya niyo siyang inalipusta? Tinawag na basura? At itinapon sa dagat na parang hayop?”
“M-Mr. Sterling…” sumingit si Donya Elizabeth, ang kanyang mukha ay puno ng takot ngunit pilit na nagpapaliwanag. “Isang aksidente lang po ang nangyari! Nagkakagulo lang po kami kanina dahil… dahil nagwala ang bata sa harap ng mga VIP na bisita. Hindi ko naman sinasadyang maitulak siya—”
“Aksidente?” Isang malamig na tawa ang kumawala sa mga labi ni Alexander. “Napanood ko ang lahat mula sa screen ng aking barko habang papalapit kami. Narinig ko rin ang inyong tawanan. Narinig ko kung paano niyo ipinagdiwang ang pagkahulog ng aking asawa at anak sa malamig na tubig.”
Tumingin si Alexander kay Marcus.
“Marcus, i-play mo ang audio recording mula sa ating long-range surveillance.”
Agad na pinindot ni Marcus ang isang button sa kanyang tablet. Mula sa mga speaker ng super yacht, umalingawngaw ang boses ni Bella na narekord ilang minuto lang ang nakalipas:
“Diyan kayo nababagay! Mga basura! Bagay sa inyo ‘yan para mahugasan ang dumi sa inyong katawan!”
Kasunod nito ang malalakas na tawanan ng aking pamilya at ng ilang mga bisita.
Nang marinig iyon ng lahat, lalong napahiya at natakot ang aking pamilya. Si Bella ay napakagat sa kanyang labi at nagtago sa likod ni Leandro, habang si Donya Elizabeth ay halos himatayin sa takot.
“Iyan ba ang tinatawag mong aksidente, Donya Elizabeth?” tanong ni Alexander, binibigyang-diin ang bawat pantig ng kanyang pangalan. “Ang pamilyang dapat pumoprotekta sa aking asawa ay siya pa palang unang nagtangka sa buhay niya.”
“Mr. Sterling, pakiusap…” lumapit si Leandro, nakataas ang dalawang kamay. “Wala po kaming alam. Kung alam lang namin na asawa niyo si Clara, hinding-hindi namin gagawin ito. Maaari po ba nating pag-usapan ito nang pribado? Ang aking kumpanya, ang LandCorp Real Estate, ay handang makipagtulungan sa Sterling Global sa anumang proyekto—”
“LandCorp Real Estate?” Tumingin sa wakas si Alexander kay Leandro, ngunit ang tingin na iyon ay puno ng pagka-asar. “Ang kumpanya na kasalukuyang nag-a-apply ng loan sa tatlong malalaking bangko sa Europa para sa inyong susunod na development project?”
Nanlaki ang mga mata ni Leandro. “P-Paano niyo po nalaman—”
“At ang kumpanya na umaasa sa approval ng aking financial group para sa inyong expansion?” patuloy ni Alexander. Kinuha niya ang kanyang cellphone at may tinawagan. “Cancel it. Lahat ng loan applications ng LandCorp Real Estate sa lahat ng bangko sa ilalim ng Sterling Group, i-reject. Ngayon din.”
“M-Mr. Sterling! Huwag naman po! Babagsak ang kumpanya ko!” pagmamakaawa ni Leandro, halos lumuhod na siya sa harap ni Alexander. “Lahat ng pera ko ay nakataya roon! Pakiusap!”
“Hindi pa ako tapos,” sabi ni Alexander nang walang emosyon. “I-pull out din ang lahat ng investments ng Sterling Partners sa mga kaalyadong kumpanya ng LandCorp. Sa loob ng susunod na bawat oras, sisiguraduhin kong walang natitirang investor ang kumpanya mo.”
“H-Honey… gawin mo ang paraan!” umiiyak na sabi ni Bella kay Leandro. “Hindi pwedeng mawala ang kumpanya mo! Paano na ang kasal natin? Paano na ang bahay natin?”
“TUMAHIMIK KA!” sigaw ni Leandro kay Bella, sabay tulak sa kanya palayo. “Kung hindi dahil sa inyong pamilya, hindi mangyayari ito! Kung hindi dahil sa katangahan ng nanay mo na magtulak ng tao sa dagat, hindi ako madadamay!”
Nagsimulang mag-away ang bagong kasal sa harap ng lahat. Ang karangyaan at kaselanan ng kanilang kasal ay tuluyang naglaho, napalitan ng kahihiyan at paninisi.
Tumingin naman si Alexander kay Don Roberto.
“Don Roberto. Ang iyong kumpanya ng shipping ay gumagamit ng mga pantalan na pagmamay-ari ng aking pamilya sa labas ng bansa. Mula sa araw na ito, ang lahat ng inyong shipping permits sa aming mga teritoryo ay kanselado. At ang kaso tungkol sa inyong tax evasion na itinago niyo sa loob ng sampung taon? Ipinadala ko na ang mga ebidensya sa Bureau of Internal Revenue.”
Napahawak si Don Roberto sa kanyang dibdib, tila inaatake sa puso. Napaupo siya sa isang upuan, ang kanyang mukha ay kulay abo na sa tindi ng gulat at takot.
“At para sa inyo, Donya Elizabeth…” lumapit si Alexander sa aking ina. “Ang pagtatangka sa buhay ng aking asawa at anak ay isang krimen. Tinawagan ko na ang pinuno ng pambansang pulisya. Parating na sila.”
“M-Mr. Sterling… pakiusap, maawa ka…” umiiyak na lumuhod si Donya Elizabeth sa harap ni Alexander, hinahawakan ang laylayan ng kanyang pantalon. “Anak ko rin si Clara! Kadugo ko siya! Hindi ko naman talaga gustong saktan siya! Pakiusap, patawarin mo ako!”
“Kadugo?”
Isang pamilyar na boses ang narinig mula sa ramp.
Dahan-dahan akong lumakad palabas ng cabin, nakabalot pa rin sa makapal na kumot ngunit may sapat na lakas na para tumayo. Sa tabi ko ay si Marcus, na tumutulong sa akin na maglakad.
Nang makita ako ng aking pamilya, lahat sila ay tumingin sa akin na tila ba nakakita ng multo. Ngunit sa pagkakataong ito, wala na ang panghahamak sa kanilang mga mata. Ang tanging naroon ay ang matinding takot at pagmamakaawa.
“Clara!” sigaw ni Donya Elizabeth, gumagapang patungo sa akin. “Clara, anak ko! Pakiusap, sabihin mo sa asawa mo na bawiin ang mga sinabi niya! Pamilya tayo! Nagkamali si Mama, oo, pero pamilya pa rin tayo!”
Tumingin ako sa aking ina. Ang babaeng nagluwal sa akin ngunit siya ring unang nagbenta ng aking dignidad para lamang sa kanyang reputasyon.
“Pamilya?” tanong ko, ang aking boses ay malamig at walang bahid ng emosyon. “Nasaan ang pamilya noong umuwi akong buntis at humihingi ng tulong? Nasaan ang pamilya noong tinatawag niyo si Mia na bastardo? Nasaan ang pamilya kanina… noong itinapon niyo kami sa malamig na dagat at pinagtawanan habang nalulunod?”
“Clara, kapatid mo ako!” sigaw naman ni Bella, habang umiiyak. “Sinisira mo ang kasal ko! Ang buhay ko!”
“Ikaw ang sumira sa sarili mong buhay, Bella,” sagot ko. “Limang taon kong tiniis ang lahat ng pang-aapi niyo. Tiniis ko ang gutom, ang hirap, at ang kahihiyan dahil nangako ako sa asawa ko na mananatili akong tahimik para sa kaligtasan namin. Ngunit ngayon… tapos na ang pagtitiis ko.”
Humarap ako kay Alexander. Tumingin siya sa akin na may pag-aalala, ngunit tinugunan ko siya ng isang matatag na tango.
“Alexander,” sabi ko. “Gawin mo ang dapat mong gawin. Wala na akong pamilya rito.”
Nang marinig iyon ni Alexander, isang tipid na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi.
“Masusunod, aking reyna.”
Sa sandaling iyon, ang tunog ng mga sirena ng pulisya ay nagsimulang umalingawngaw mula sa daungan. Tatlong patrol boats ng Philippine Coast Guard at ilang sasakyan ng pulisya ang mabilis na dumaong sa gilid ng yacht.
Bumaba ang mga pulis at agad na pinalibutan ang yacht ng pamilya ko.
“Sino po rito si Donya Elizabeth at Don Roberto?” tanong ng pinuno ng mga pulis.
“Sila,” turo ni Marcus sa aking mga magulang.
“Donya Elizabeth, Don Roberto, kayo ay inirereklamo ng frustrated murder at child abuse. Mayroon kaming warrant na inisyu ng korte sa ilalim ng emergency orders. Sumama kayo sa amin nang matiwasay.”
“Hindi! Hindi maaari ito! Mayaman kami! Hindi niyo ako pwedeng arestuhin!” sigaw ni Donya Elizabeth habang pinupusasan siya ng mga pulis. Ang kanyang magandang buhok ay gulo-gulo na, at ang kanyang mamahaling alahas ay tila nawalan na ng kislap.
Si Don Roberto naman ay tahimik na sumama, ang kanyang balikat ay bagsak at ang kanyang mga mata ay walang buhay. Alam niyang sa isang iglap, ang lahat ng kanyang pinaghirapan ay gumuho dahil sa kanilang sariling kayabangan.
Si Leandro naman ay pilit na nakikipag-usap sa kanyang mga abogado sa telepono, ngunit maririnig ang kanyang pagsigaw: “Ano’ng ibig mong sabihin na nag-file na ng bankruptcy ang LandCorp?! Paano nangyari ‘yun sa loob ng limang minuto?!”
Si Bella naman ay napaupo sa sahig ng deck, ang kanyang wedding gown ay nadumihan na ng putik at dumi ng barko. Umiiyak siya nang walang humpay, habang ang mga bisita na kanina lang ay nakikipag-plastikan sa kanya ay dahan-dahang umalis at iniwan siya, takot na madamay sa galit ng isang bilyonaryo.
Tumingin ako sa huling pagkakataon sa aking pamilya. Walang galit sa puso ko, tanging lungkot na lamang para sa kanila. Ang kayamanan at kapangyarihan na labis nilang pinahahalagahan ay siya ring naging mitsa ng kanilang pagbagsak.
Humarap ako kay Alexander at hinawakan ang kanyang kamay.
“Uwi na tayo,” bulong ko.
“Yes, my love. Let’s go home,” sagot niya.
Binuhat ni Alexander si Mia na ngayon ay mahimbing nang natutulog sa loob ng cabin, habang ako naman ay naka-angkla sa kanyang braso. Sabay-sabay kaming naglakad pabalik sa aming super yacht.
Habang ang aming barko ay dahan-dahang umaalis sa daungan, pinanood ko ang pagliit ng yacht ng aking pamilya sa dilim.
Sa wakas, ang limang taon ng gabi ay natapos na.
At ang bagong umaga ng aming buhay ay nagsisimula pa lamang.
Paglipas ng anim na buwan…
Ang simoy ng hangin sa dalampasigan ng Nice, France ay napakabango at napakapayapa.
Nakatayo ako sa balkonahe ng aming marangyang villa na nakaharap sa Mediterranean Sea. Hawak ko ang isang tasa ng mainit na tsaa, habang pinapanood si Mia na masayang tumatakbo sa damuhan kasama ang aming bagong aso, isang golden retriever na pinangalanan niyang “Lucky.”
“Ma! Tingnan mo si Lucky! Marunong na siyang kumuha ng bola!” masayang sigaw ni Mia habang kumakaway sa akin.
Napakalusog na niya ngayon. Wala na ang maputla at nanginginig na batang nakita ko sa daungan ng Maynila. Ang kanyang pisngi ay mapula na, at ang kanyang mga mata ay puno ng buhay at kagalakan.
“Ang galing naman ng baby ko! Mag-ingat sa pagtakbo, ha?” sagot ko habang nakangiti.
Mula sa aking likod, naramdaman ko ang dalawang malalakas na braso na dahan-dahang yumakap sa aking kiwang. Inilapag ni Alexander ang kanyang baba sa aking balikat, humihinga nang malalim.
“Ano’ng iniisip ng aking magandang asawa?” bulong niya, bago hinalikan ang aking leeg.
“Iniisip ko lang kung gaano kabilis magbago ang buhay,” sagot ko, habang sumasandal sa kanyang dibdib. “Parang kailan lang, nagtitiyaga kami ni Mia sa isang maliit na silid sa probinsya, nag-aalala kung may makakain kami kinabukasan. At ngayon… narito kami.”
“Ipinangako ko sa iyo, Clara. Noong araw na pinili mong magsakripisyo para sa kaligtasan ko, ipinangako ko sa sarili ko na ibibigay ko sa iyo ang buong mundo kapag natapos na ang lahat,” seryosong sabi ni Alexander. “At hinding-hindi ko na hahayaang may sinumang manakit sa inyo muli.”
“Alam ko, Alexander. At nagpapasalamat ako na tinupad mo ang pangakong ‘yan.”
Sa nakalipas na anim na buwan, marami ang nangyari sa Pilipinas.
Ang kumpanya ni Leandro, ang LandCorp, ay tuluyang nag-deklara ng bankruptcy. Lahat ng kanyang ari-arian ay naremata ng bangko, at ang balita ko ay namumuhay na siya ngayon sa isang maliit na apartment sa labas ng lungsod, iniiwasan ang mga naghahabol na creditors.
Si Bella naman ay nakipag-divorce kay Leandro matapos ang ilang linggong kasal, ngunit dahil sa kawalan ng pera, napilitan siyang magtrabaho bilang isang simpleng empleyado sa isang department store—isang bagay na dati niyang kinatatakutan at kinasusuklaman.
Sina Donya Elizabeth at Don Roberto ay kasalukuyan pa ring nakapiit sa kulungan, naghihintay ng pinal na hatol para sa kasong frustrated murder at child abuse. Ang kanilang mga sosyal na kaibigan ay tuluyan na silang tinalikuran, at ang kanilang pangalan ay naging isang malaking babala sa lahat ng mayayaman sa bansa: Huwag mong aapihin ang taong akala mo ay walang laban, dahil hindi mo alam kung sino ang nakatayo sa likod nila.
Tumingin ako kay Alexander, ang aking asawa, ang aking bayani.
“Salamat,” bulong ko.
“Para sa asawa ko, kahit ano ay gagawin ko,” sagot niya habang inihaharap ako sa kanya.
Tumingin siya sa aking mga mata nang may matinding pagmamahal, bago dahan-dahang iniyuko ang kanyang ulo upang idampi ang kanyang mga labi sa aking mga labi. Ang halik na iyon ay puno ng pangako ng isang bukas na wala nang takot, wala nang luha, at wala nang sakit.
Sa wakas, ang basura ay naging isang reyna.
At ang batang walang ama ay naging isang prinsesa ng pinakamakapangyarihang kaharian.