AKALA KO NASA LEGAL CONFERENCE ANG ASAWA KONG ABUGADO SA ISANG LUXURY RESORT, NGUNIT NANG MAG-ALERT ANG BANK CARD KO NG 10 MILLION PESOS PARA SA ISANG WEDDING PACKAGE, LUMIPAD AKO PARA WURAKIN ANG KANILANG MUNDO!
PART 2
Humarap ako sa kanilang lahat habang ang buong katawan ko ay puno ng galit na pilit kong itinago sa likod ng isang seryosong mukha. Ang bawat hakbang ko sa buhangin ay mabigat. Ramdam ko ang tibok ng puso ko sa aking mga tainga, ngunit malinaw ang aking isip. Walang luha na lumabas sa mga mata ko. Ang tanging naroon ay ang kagustuhan na tapusin ang panlolokong ito ngayon din.
“Tumututol ako sa kasal na ito!”
Ang boses ko ay umalingawngaw sa buong dalampasigan gamit ang sound system ng resort dahil mabilis kong naagaw ang isang backup na mikropono sa gilid ng coordinator.
Napatigil ang lahat. Ang tugtog ng violin ay biglang huminto. Ang mga bisita na kanina ay nakangiti ay sabay-sabay na napalingon sa direksyon ko.
Nang makita ako ni Marco, nakita ko kung paano nawala ang kulay sa kaniyang mukha. Ang kaniyang mga kamay na hawak si Hazel ay biglang nanginig. Nabitawan naman ni Hazel ang kaniyang hawak na bouquet ng mga puting rosas, at bumagsak ito sa buhangin.
“Katrina?!”
Ang sigaw ni Marco ay puno ng gulat at takot. Lumapit siya ng dalawang hakbang ngunit napatigil din agad.
“B-Babe… anong ginagawa mo rito? Bakit ka nandito?”
Tumingin ako sa kaniya, pagkatapos ay kay Hazel na ngayon ay pilit na nagtatago sa likod ng kaniyang ama. Ang kaniyang mukha na kanina ay punong-puno ng kayabangan ay napalitan ng labis na pagpapanik.
“Katrina, makinig ka muna sa akin. Nagkakamali ka ng iniisip. Bes, hayaan mo muna akong magpaliwanag,” sabi ni Hazel habang lumalapit sa akin, hawak ang kaniyang mahabang gown.
Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa. Ang dumi ng tingin ko sa kaniya. Ito ang babaeng pinatulog ko sa bahay ko, ang babaeng binibigyan ko ng mga luma kong mamahaling bag, at ang babaeng tinuring kong kapatid.
“Magpaliwanag?” tanong ko gamit ang mikropono para naririnig ng lahat ng bisita.
“Ipinaliliwanag mo ba sa akin kung paanong ang isang mental health break sa bundok ay naging isang kasal dito sa Siargao? O ipinaliliwanag mo kung paano ninyo ninakaw ang pera ko para sa kasal na ito?”
Nagsimulang magbulungan ang mga kamag-anak ni Hazel. Ang ilan sa mga katrabaho ni Marco sa law firm ay umiwas ng tingin. Alam kong alam nila ang totoo, ngunit pinili nilang manahimik dahil akala nila ay malakas si Marco sa kumpanya.
“Security!” sigaw ni Marco sa mga gwardya ng resort na nakatayo malapit sa entrance. Natataranta na siya, ang kaniyang pawis ay tumutulo na sa kaniyang tuxedo.
“Ilabas ninyo ang babaeng ito! Hindi siya kasama sa mga bisita! Sira ang ulo niyan, pumasok lang dito para manggulo!”
Lumapit sa akin ang dalawang gwardya. Mukhang bago sila at hindi nila ako kilala. Ngunit bago pa nila mahawakan ang braso ko, binuhat ko ang aking kamay upang patigilin sila.
“Huwag ninyo akong hahawakan kung gusto ninyo pang panatilihin ang mga trabaho ninyo sa kumpanyang ito,” malamig kong sinabi sa kanila.
Natigilan ang mga gwardya dahil sa awtoridad ng boses ko. Saktong sa sandaling iyon, tumatakbong dumating ang General Manager ng Bella Vista Ocean Resort. Hingal na hingal siya, mukhang nalaman niya mula sa front desk na dumating ang private jet ng pamilya ko.
Nang makita niya ako, agad siyang huminto at yumukod nang malalim sa harap ko, kitang-kita ang takot sa kaniyang mga mata.
“Madame Katrina! Pasensya na po, hindi po namin nalaman agad na darating kayo ngayon. Hindi po namin naihanda ang presidential villa para sa inyo,” nanginginig na pahayag ng manager.
Nanlaki ang mga mata ni Marco. Tumingin siya sa manager, pagkatapos ay sa akin. Ang kaniyang labis na pagtataka ay unti-unting naging takot.
“Manager, anong sinasabi mo? Anong Madame Katrina? Asawa ko ‘yan! Isang simpleng maybahay lang ‘yan na walang pera at umaasa lang sa akin!” pasigaw na sabi ni Marco, sinusubukan pa ring itayo ang kaniyang natitirang yabang.
Humarap ako sa kaniya at ngumiti nang napakalamig.
“Umaasa sa pera mo, Marco? Saan galing ang perang pambayad mo rito? Sa supplementary card na ibinigay ko sa iyo? Ang card na iyon ay nakakonekta sa personal kong account.”
Huminga ako nang malalim, tinitigan ko siya nang diretso sa kaniyang mga mata.
“Ang resort na ito na pinagdarausan ng kasal ninyo, at ang Valderama Law Firm kung saan ka nagtatrabaho bilang Senior Partner… ay parehong pag-aari ng pamilya ko. Ako ang nag-iisang anak ni Alejandro Valderama. Ako ang may-ari ng kumpanyang nagpapasahod sa iyo araw-araw.”
Katahimikan ang sumunod na namayani sa buong beach. Ang tanging naririnig na lang ay ang tunog ng mga alon. Ang mga bisita ay tila hindi makapaniwala sa narinig nila. Ang ama ni Hazel ay dahan-dahang binitiwan ang braso ng kaniyang anak.
“Hindi… Hindi totoo ‘yan. Imposible ‘yan. Nagbibiro ka lang, Katrina,” nauutal na sabi ni Marco. Nanghina ang kaniyang mga binti at dahan-dahan siyang napaupo sa buhangin, sira na ang kaniyang malinis na tuxedo.
“Tiningnan ko ang mga corporate records bago ako sumakay sa jet,” patuloy ko, hindi ko siya tinigilan.
“Hindi lang ang credit card ko ang ginamit mo. Nalaman ng mga auditor na naglipat ka ng limampung milyong piso mula sa trust accounts ng mga kliyente ng Valderama Law Firm patungo sa isang pribadong account sa ilalim ng pangalan ni Hazel. Ginamit mo ang posisyon mo para magnakaw.”
Napatakip ng bibig si Hazel. Ang kaniyang ina naman ay biglang napaupo sa upuan at nagsimulang umiyak sa matinding kahihiyan.
“Kaya kanilang umaga, nagpulong ang Board of Directors. Tanggal ka na sa trabaho, Marco. At bukas na bukas din, isusumite namin ang reklamo sa Integrated Bar of the Philippines para sa disbarment mo dahil sa bigamy at grave misconduct. Tapos na ang pagiging abugado mo.”
Nagsimulang umiyak nang malakas si Marco. Gumapang siya sa buhangin papalapit sa mga paa ko. Lahat ng kaniyang kayabangan ay nawala.
“Katrina, patawarin mo ako! Nagkamali ako, pakiusap! Si Hazel ang may kasalanan ng lahat ng ito! Siya ang nag-udyok sa akin! Sinabi niya sa akin na hindi mo ako pinahahalagahan! Patawarin mo ako, asawa mo pa rin ako!”
“Walanghiya ka, Marco!” sigaw ni Hazel habang sinusugod si Marco. Sinampal niya ito sa mukha sa harap ng lahat ng tao.
“Sinabi mo sa akin na hiwalay na kayo! Sinabi mo na ikaw ang may-ari ng mga share sa law firm! Kaya ko lang naman tinanggap ang proposal mo dahil sabi mo ay magiging mayaman tayo!”
Napanood ko silang dalawa na mag-away sa harap ng altar. Ang dalawang tao na nagtaksil sa akin ay ngayon ay nagpapakita ng kanilang totoong pagkatao. Walang pag-ibig sa pagitan nila; pera lang ang nagbuklod sa kanila.
“At para sa iyo, Hazel,” panimula ko habang tinitingnan ang dati kong kaibigan na ngayon ay sira na ang makeup dahil sa iyak.
“Sabi mo kanina sa mikropono, gagamitin ninyo ang pera ko para sa kasal at honeymoon ninyo? Manager!”
“Ano po iyon, Madame President?” mabilis na sagot ng manager.
“I-block mo ang transaksyon sa Black Platinum Card ko ngayon din. Huwag mong tatanggapin ang kabayaran mula sa account ko. Singilin mo ang dalawang ito ng sampung milyong piso sa pamamagitan ng cash o sarili nilang mga card. Kung hindi sila makabayad bago matapos ang araw na ito, tawagin mo ang mga pulis at kasuhan mo sila ng Grand Estafa.”
“Masusunod po, Madame,” sabi ng manager bago mabilis na tumalikod para kausapin ang kaniyang accounting staff.
Tinalikuran ko sila habang si Hazel ay sumisigaw sa kaniyang mga magulang na tulungan siya sa sampung milyong piso, at si Marco naman ay patuloy na tinatawag ang pangalan ko habang umiiyak sa buhangin. Naglakad ako pabalik sa sasakyan ng resort na maghahatid sa akin sa jet. Ang pakiramdam ng tagumpay ay naroon, ngunit may kaunting bigat pa rin sa dibdib ko dahil sa pitong taon na itinapon ko para sa isang lalaking walang kwenta.
Pumasok ako sa loob ng private jet at naupo. Pinanood ko ang pag-angat ng eroplano mula sa isla ng Siargao. Iniisip ko na sa wakas ay tapos na ang lahat. Nakuha ko ang hustisya ko.
Habang nasa ere, binuksan ko ang aking laptop para tingnan kung may mga email na kailangang sagutin sa kumpanya. Ngunit pagkabukas ko ng aking corporate inbox, may isang mensahe na pumasok mula sa isang hindi kilalang email address. Ang subject ng email ay: “Salamat sa Distraction.”
Kumunot ang noo ko. Nakaramdam ako ng biglang takot. Binuksan ko ang email. May kalakip itong isang video at isang dokumento.
Pinindot ko ang video. Ang lumabas sa screen ay si Marco at si Hazel, ngunit hindi sila nasa resort. Nasa loob sila ng isang lumang opisina, at ang petsa sa video ay noong nakaraang linggo pa.
“Sigurado ka ba na susunod siya sa Siargao kapag nakita niya ang transaksyon?” tanong ni Hazel sa video.
Ngumiti si Marco sa camera. “Oo. Kilala ko si Katrina. Masyado siyang mapagmataas. Kapag nakita niyang ginamit ko ang card niya para sa kasal natin sa sarili niyang resort, lilipad siya roon para hiyain tayo sa harap ng lahat. At habang nandoon siya sa isla, malayo siya sa main server ng Valderama Law Firm sa Manila.”
Napatayo ako sa aking upuan sa loob ng jet. Ang puso ko ay nagsimulang tumibok nang napakabilis. Mas mabilis pa kaysa noong nasa harap ako ng altar.
Ipinagpatuloy ko ang panonood ng video.
“Kapag nandoon na siya, gagamitin ng mga tech partner natin ang kaniyang physical access token na naiwan niya sa bahay para pasukin ang main accounts ng pamilya niya. Ang kailangan lang natin ay tatlong oras na walang makakapansin sa head office dahil busy silang lahat sa pag-aasikaso sa kaniya sa resort,” paliwanag ni Marco sa video habang tumatawa.
Agad kong binuksan ang kalakip na dokumento sa email. Ito ay isang real-time bank statement ng pangunahing holding company ng pamilya ko.
Halos hindi ako makahinga sa nakita ko.
Zero ang balance.
Ang limang bilyong piso na pondo ng Valderama Group of Companies ay nailipat na sa isang offshore account sa Switzerland habang ako ay nasa ere, walang signal, at walang kakayahang pigilan ang transaksyon. Ang sampung milyong piso na ginamit sa resort ay isang pain lang para ilayo ako sa Manila at para maniwala ako na nakuha ko na ang aking gantimpala.
Nanginginig ang aking mga kamay habang hawak ang laptop. Ang inakala kong tagumpay sa harap ng altar ay isang malaking palabas lang na ginawa nila para nakawin ang lahat ng mayroon ang pamilya ko. Si Marco ay nagpanggap na natalo at naging kaawa-awa para lang manatili ako sa isla nang mas matagal.
Tumingin ako sa bintana ng eroplano, nakatingin sa mga ulap. Ang buong mundo ko na inakala kong naayos ko na sa pamamagitan ng paghihiganti ay tuluyan nang gumuho, at sa pagkakataong ito, wala na akong pera, wala na akong kumpanya, at wala na akong kahit ano.