Hindi ako umiyak.
Wala ni isang patak ng luha na pumatak mula sa aking mga mata.
Tumayo ako sa harap ng salamin sa loob ng suite 402, inayos ang aking buhok, at dahan-dahang huminga nang malalim.
Sa loob ng 3 taon, inakala kong pag-ibig ang namamagitan sa amin ni Kenneth.
Nang magsimula siya ng kanyang logistics startup noong 2024, ako ang nagbigay ng unang 2,000,000 piso bilang paunang puhunan mula sa ipon ko at sa mana ng aking pamilya.
Ako ang nagpuyat para sa mga kontrata, mga permit sa munisipyo, at sistema ng operasyon.
Ngunit para sa kanya at sa buong klase namin, isa lamang akong tagapondo na madaling itapon kapag bumalik na ang babaeng tunay niyang hinahangad.
Kinuha ko ang aking telepono.
Kinunan ko ng malinaw na litrato ang bawat mensahe sa sikretong group chat sa laptop ni Kenneth.
Kinunan ko ang pag-amin niya tungkol sa 8,000,000 pisong hinihintay niyang pirmahan ko.
Kinunan ko ang mga mensahe ng pangungutya ng mga taong kanina lamang ay ngumingiti at nakikipag-inuman sa akin.
Pagkatapos, binuksan ko ang aking email.
Nagpadala ako ng mensahe sa legal counsel ng kumpanya, si Atty. Ramon Valdez, at kay Gabriel Montefalco.
“Atty. Valdez, ipatupad ang Clause 9 ng ating Article of Partnership bukas sa ganap na 8:00 ng umaga. I-freeze ang lahat ng corporate accounts kung saan ako ang primary signatory. Gabriel, tinatanggap ko ang alok mo sa Iloilo. Ihanda ang private car na susundo sa akin sa labas ng hotel sa ganap na 11:30 ng gabi.”
Wala pang 2 minuto, nag-reply si Gabriel:
“Nasa baba na ang driver ko sa parking lot. Hinihintay ka na namin, Alyssa. Tapusin mo ang dapat tapusin nang walang panghihinayang.”
Isinara ko ang laptop ni Kenneth sa parehong posisyon kung paano niya ito iniwan.
Kinuha ko ang aking maleta.
Iniligpit ko ang lahat ng aking gamit, ang aking mga dokumento, at ang kopya ng mga titulo ng 2 van na nakarehistro sa sarili kong pangalan na kasalukuyang ginagamit sa negosyo ni Kenneth.
Bandang 11:00 ng gabi, nag-ring ang telepono ko.
Boses ni Kenneth ang sumalubong sa akin, medyo maingay ang background at halatang nakainom na.
“Alyssa, pumunta ka rito sa restobar sa tapat. Hinahanap ka ni Mark at ng iba pa. Gusto nilang mag-toast para sa tagumpay ng batch.”
“Malamig sa labas, Kenneth,” mahinahon kong sagot.
“Sandali lang naman. Huwag ka nang maarte, nandito na rin si Bianca, gusto ka raw niyang makausap nang maayos para mawala ang tampo mo.”
“Sige, bababa ako.”
Ibinaba ko ang tawag.
Kinuha ko ang folder na naglalaman ng mga orihinal na dokumento ng kumpanya.
Lumabas ako ng kwarto at nagtungo sa restobar sa tapat ng hotel.
Pagpasok ko sa 2nd floor ng bar, agad na tumahimik ang paligid.
Nakatayo si Kenneth sa gitna, hawak ang isang baso ng alak, habang katabi niya si Bianca na nakasuot pa rin ng aking cardigan.
Nakangiti si Mark, ang bagong kasal, ngunit bakas ang pagkailang sa kanyang mukha.
“Nandito na pala ang misis ng Logistics King natin!” biro ng isang kaklase sa sulok, ngunit walang tumawa nang malakas.
Lumapit si Kenneth sa akin, inakbayan ako nang bahagya, at inabutan ng baso.
“See? Sabi ko sa inyo darating siya. Hindi mababaw si Alyssa,” deklara ni Kenneth sa harap ng 35 kaklase namin.
Tumingin ako kay Bianca.
Ngumiti si Bianca nang matamis, isang ngiting puno ng kumpiyansa.
“Alyssa, pasensya ka na kanina sa laro ha? Alam mo naman ang mga kaklase natin, makukulit lang talaga. At saka, hiniram ko muna itong cardigan mo kasi nilalamig ako. Sana hindi ka galit.”
Tiningnan ko ang cardigan.
“Sa ‘yo na ‘yan,” diretsahang sabi ko.
Napatigil si Bianca.
Kumunot ang noo ni Kenneth. “Alyssa, ano ba ‘yang tono mo? Maayos na nakikipag-usap ‘yung tao.”
“Maayos din naman akong sumasagot,” tugon ko nang buong kalmado.
Inilapag ko ang makapal na brown folder sa ibabaw ng lamesa sa gitna nilang lahat.
Tumingin si Kenneth sa folder. “Ano ‘to? Ang kontrata para sa 8,000,000 pisong pautang mula sa bangko? Dinala mo rito sa party? Sabi ko sa ‘yo sa Lunes na natin ‘yan pirmahan sa opisina.”
Tumingin ang lahat ng kaklase namin.
Nagsimulang magbulungan ang ilan.
“Tingnan mo nga naman, puro pera ang iniisip kahit nasa party,” bulong ni Sheila.
Hinarap ko si Kenneth.
“Hindi ‘yan loan contract, Kenneth. ‘Yan ang Deed of Revocation ng aking 70% shareholdings sa Alcantara Express, kasama ang Board Resolution na nag-aalis sa ‘yo bilang Managing Director dahil sa breach of fiduciary trust.”
Natahimik ang buong 2nd floor ng bar.
Nawala ang ngiti sa mukha ni Kenneth.
“Ano bang pinagsasabi mo, Alyssa? Lasing ka ba? Huwag ka ngang gumawa ng eksena rito sa harap ng mga kaibigan natin!”
“Hindi ako lasing, Kenneth. At hindi ako ang gumagawa ng eksena. Kayo ang gumawa ng eksena mula pa kaninang hapon.”
Kinuha ko ang aking telepono at pinindot ang play sa konektadong sound system ng bar gamit ang Bluetooth device na kanina ko pa na-access sa pamamagitan ng bar manager na kakilala ni Gabriel.
Biglang umalingawngaw sa buong paligid ang boses ni Kenneth mula sa audio recording ng kanyang phone call bago magsimula ang reception:
“Huwag kang mag-alala, Bianca. Ginagamit ko lang ang pera at koneksyon ni Alyssa. Pagkapirma niya sa 8,000,000 pondo sa Lunes, ililipat ko ang 60% ng equity sa pangalan mo bilang silent investor. Hindi niya malalaman dahil hawak ko ang accountant.”
Kasunod nito, lumabas sa malaking monitor ng bar—na nakakonekta sa screen mirroring—ang mga screenshot ng sikretong group chat:
“Batch 2017 Exclusive — Walang Alyssa.”
Kitang-kita ng 35 katao ang sarili nilang mga pangalan, ang kanilang mga insulto, ang mga litrato ng halikan, at ang mga plano nilang patalsikin ako matapos kong ilabas ang pondo.
Nalaglag ang baso mula sa kamay ni Kenneth.
Nabasag ito sa sahig, lumikha ng matalim na tunog sa gitna ng nakabibinging katahimikan.
Namutla si Bianca.
Napaatras siya at agad na hinubad ang cardigan mula sa kanyang balikat, ngunit hindi niya malaman kung saan ito ilalapag.
Napatungo si Sheila at ang iba pang mga kaklase na kanina lamang ay nagtatawanan.
Walang makapagsalita.
Walang makatingin sa aking mga mata.
Humarap ako kay Kenneth, na ngayon ay nanginginig ang mga labi.
“Alyssa… makinig ka… mali ang iniisip mo… edited ‘yan… pinag-uusapan lang namin ang negosyo…” utal-utal niyang paliwanag habang sinusubukang hawakan ang braso ko.
Iniwas ko ang aking kamay nang buong diin.
“Noong 2024, noong wala kang pambayad sa upa ng warehouse sa Laguna, sino ang nagbenta ng sariling sasakyan para hindi ka makulong sa talbog mong tseke? Ako.”
Walang nakasagot.
“Noong walang kliyente ang Alcantara Express, sino ang lumuhod sa mga distributor sa Maynila para bigyan ka ng 15 rota ng delivery? Ako.”
Tumingin ako sa buong klase.
“At noong kailangan n’yo ng sponsor para sa 10th reunion natin noong isang taon na umabot sa 250,000 piso, sino ang nagbayad ng buong bill dahil walang gustong mag-ambag sa inyo? Ako rin.”
Tumingin ako kay Mark, ang bagong kasal.
Yumuko si Mark, hindi makatingin sa akin.
“Inakala ninyong lahat na bulag ako,” patuloy ko sa mahinahong boses na pumupuno sa buong kwarto. “Inakala ninyong dahil tahimik ako, hindi ko alam kung gaano kababa ang tingin n’yo sa akin. Pinagtawanan n’yo ako sa group chat ninyo habang ginagamit n’yo ang pondo ng kumpanya ko para sa inuman ninyo ngayong gabi.”
“Alyssa, pakiusap, pag-usapan natin ‘to sa labas,” pagsusumamo ni Kenneth. Lumuhod siya nang bahagya, nawala ang dating yabang at kumpyansa. “Hindi pwedeng i-pull out ang accounts. May utang tayong 4,500,000 piso sa mga supplier na kailangang bayaran sa Miyerkules! Babagsak ang kumpanya! Mawawalan ako ng lisensya!”
“Hindi natin kumpanya ‘yan, Kenneth,” malamig kong sabi. “Akin ang 70% ng kumpanya. At kaninang 10:15 ng gabi, pormal ko nang ibinenta ang lahat ng assets at delivery units ng kumpanya sa Montefalco Holdings sa halagang 12,000,000 piso.”
Namilog ang mga mata ni Kenneth. “Ano?! Hindi mo pwedeng gawin ‘yan nang wala ako!”
“Basahin mo ang Section 14 ng pinirmahan mong kasunduan noong Nobyembre,” sagot ko habang itinuturo ang folder. “Kapag napatunayang may tangkang pandaraya o fraud ang sinumang minority partner, may karapatan ang majority owner na ibenta ang buong operasyon nang walang pahintulot mo. At ang 4,500,000 pisong utang sa supplier? Nakapangalan ‘yan sa personal mong credit line dahil tumanggi akong maging co-maker noong nakaraang buwan.”
Napaupo si Kenneth sa sahig.
Nawalan ng kulay ang kanyang buong mukha.
Napagtanto niya ang bigat ng sitwasyon:
Wala na siyang kumpanya.
Wala na siyang pondo.
Naiwan sa kanya ang 4,500,000 pisong utang na kailangan niyang bayaran sa loob ng 4 na araw.
Bumaling si Kenneth kay Bianca.
“Bianca… tulungan mo ako. Sabi mo may 3,000,000 piso ka mula sa ipon mo sa Canada? Pwede ba nating gamitin ‘yun muna?”
Mabilis na umatras si Bianca.
Kumalas siya sa pagkakahawak ni Kenneth.
“Ano bang pinagsasabi mo, Ken? Wala akong ganyang kalaking pera! Bakit mo ako idinadamay sa problema ninyong dalawa? Uuwi na ako!”
Dali-daling kinuha ni Bianca ang kanyang bag at tumakbo pababa ng hagdan, iniwan si Kenneth na nakatulala sa sahig.
Tiningnan ko ang mga dating kaklase namin na nakatayo pa rin sa paligid.
Lahat sila ay parang mga estatwa, hindi makakilos sa hiya.
Kinuha ko ang aking bag.
“Salamat sa kasal, Mark. At salamat sa inyong lahat. Sa loob ng 3 taon, nagtiis ako dahil akala ko pamilya ang turing n’yo sa akin. Ngayong gabi, tinapos n’yo ang lahat ng utang na loob ko sa inyo.”
Walang sinumang humarang sa akin nang maglakad ako patungo sa pinto.
Nang marating ko ang lobby ng resort, bumungad sa akin ang malamig na hangin ng Cavite.
Ngunit sa pagkakataong ito, hindi na ako nanginig.
Isang itim na SUV ang huminto sa mismong tapat ng entrance.
Bumukas ang pinto at lumabas si Gabriel, suot ang kanyang simpleng trench coat.
Lumapit siya sa akin, kinuha ang maliit kong maleta, at pinagbuksan ako ng pinto.
“Tapos na ba?” tanong niya nang may banayad na ngiti.
Tumingin ako sa resort sa huling pagkakataon.
Natanaw ko mula sa salamin ng 2nd floor si Kenneth na hinahabol ako, ngunit hinarang siya ng security guard dahil sa hindi pa nababayarang bill ng alak ng buong grupo na umabot sa 85,000 piso.
Pumasok ako sa sasakyan.
“Tapos na, Gabriel,” sagot ko. “Pumunta na tayo sa airport. Handa na akong magsimula sa Iloilo.”
Umarangkada ang sasakyan sa gitna ng madilim na highway, palayo sa mga taong nabubuhay sa kasinungalingan, patungo sa bagong buhay na ako mismo ang nagmamay-ari.