Dala ni Atty. Soriano ang isang makapal na brown envelope na may 3 pulang selyo.
Pumasok siya sa grand hall kung saan nagtitipon ang buong pamilya Del Rosario.
Agad na tumayo si Doña Carmela at inayos ang kanyang pustura.
“Atty. Soriano, salamat at narito ka na,” masiglang bati ng biyenan ko.
“Matagal na naming hinihintay ang pagbubukas ng testamento ng aking biyenan.”
Umupo si Atty. Soriano sa dulo ng mahabang mesa at inilapag ang mga papeles.
Nanatili akong nakatayo sa may pintuan ng kusina, malayo sa kanila.
“Nais kong ipaalala sa lahat na ang testamentong ito ay pinal at legal na naisumite sa hukuman 1 buwan bago pumanaw si Don Fernando,” pahayag ng abogado.
Nagkatinginan si Julian at si Beatrice nang may ngiti sa mga labi.
“Alam naman nating lahat kung kanino mapupunta ang korporasyon,” bulong ni Beatrice sa kanyang ina.
“Si Julian ang nag-iisang lalaking tagapagmana, at ako ang paboritong apo.”
Tumingin ang abogado sa paligid ng silid.
“Bago ko basahin ang mga probisyon, nais kong tawagin si Ginang Angela Ramos Del Rosario upang lumapit sa mesa.”
Kumunot ang noo ni Doña Carmela.
“Bakit kailangang lumapit ng babaeng iyan, Attorney?”
“Isa lamang siyang asawa na walang dugong Del Rosario.”
“Dapat siyang manatili sa kusina kung saan siya nararapat.”
Tumingin nang diretso si Atty. Soriano sa aking biyenan.
“Nakasulat sa tagubilin ni Don Fernando na hindi maaaring buksan ang dokumentong ito kung wala si Angela sa mismong harap ng mesa.”
Bumuntong-hininga ako at dahan-dahang lumakad papunta sa sentro ng bulwagan.
Tumabi ako sa dulo ng mesa habang ang mga mata ng 80 bisita ay nakatutok sa akin.
Binuksan ni Atty. Soriano ang envelope gamit ang isang silver letter opener.
Inilabas niya ang 12 pahina ng opisyal na dokumento.
Nagsimulang magbasa ang abogado sa isang malinaw at mariing boses.
“Ako, si Fernando Del Rosario, nasa hustong pag-iisip, ay nagpapasya sa pamamahagi ng aking mga naipong ari-arian.”
“Sa loob ng huling 18 buwan ng aking karamdaman habang ako ay nakaratay sa ospital at sa mansyon na ito, natuklasan ko ang tunay na halaga ng mga taong nakapaligid sa akin.”
Tumahimik ang buong bulwagan.
Walang maririnig kundi ang paglipat ng mga pahina ng papel.
“Ang aking anak na si Carmela ay humingi ng 20 milyong piso para sa kanyang mga luho habang ako ay nag-aagaw-buhay.”
Namutla ang mukha ni Doña Carmela.
“Ang aking apong si Julian ay nagtungo sa Europa nang 4 na buwan upang magliwaliw gamit ang credit card ng kumpanya sa halip na bisitahin ako.”
Napayuko si Julian at hindi makatingin sa mga tao sa paligid.
“At ang aking apong si Beatrice ay hindi man lang tumuntong sa aking silid dahil sa takot na mahawa sa aking sakit.”
Nagsimulang magbulung-bulungan ang mga bisita.
Itinaas ni Atty. Soriano ang kanyang kamay upang patahimikin ang lahat.
“Dahil dito, ipinagkakaloob ko kay Carmela ang halagang 50,000 piso bilang kanyang buong mana.”
“ANO?!” napatayo si Doña Carmela mula sa kanyang kinauupuan.
“Kalokohan ito! Limampung libong piso lamang para sa akin?”
Hindi pinansin ng abogado ang sigaw ng aking biyenan at nagpatuloy sa pagbabasa.
“Ipinagkakaloob ko rin kina Julian at Beatrice ang tig-50,000 piso bawat isa.”
“Hindi totoo iyan!” sigaw ni Beatrice habang nanginginig ang katawan sa galit.
“Milyun-milyon ang halaga ng Del Rosario Shipping Lines! Nasaan ang mga lupain sa Batangas at Tagaytay?”
Tumingin si Atty. Soriano sa akin at binasa ang pinakamahalagang talata ng dokumento.
“Ang 92% ng kabuuang sapi sa Del Rosario Shipping Lines, ang 4 na gusali sa Makati, ang mansyong ito sa Tagaytay, at ang 400 milyong piso sa aking personal bank accounts ay buong-puso kong ipinapamana sa aking manugang na si Angela Ramos Del Rosario.”
Parang bumagsak ang kisame ng mansyon sa narinig ng lahat.
Nalaglag ang baso ng alak mula sa kamay ni Julian at nabasag ito sa marmol na sahig.
“Hindi maaari ito!” sigaw ni Julian habang lumalapit sa mesa.
“Peke ang testamentong iyan! Nilinlang niya ang lolo ko!”
Malamig na sumagot si Atty. Soriano.
“Ang dokumentong ito ay nilagdaan sa harap ng 3 pampublikong notaryo at may kalakip na video recording mula sa araw ng paglagda.”
Inilabas ng abogado ang isang flash drive mula sa kanyang bag at ikinabit ito sa telebisyon sa gitna ng sala.
Lumitaw sa screen ang mukha ni Don Fernando habang nakaupo sa kanyang wheelchair 1 buwan bago siya mawala.
Malinaw at buo ang boses ng matanda sa video.
“Ginawa ko ang desisyong ito nang malaya at walang pumilit sa akin,” pahayag ni Don Fernando sa video.
“Si Angela lamang ang nagpunas ng aking katawan gabi-gabi nang walang reklamo.”
“Si Angela lamang ang nagbantay sa akin sa ospital sa loob ng 60 araw habang ang sarili kong pamilya ay nagpaparty gamit ang aking pera.”
“Ibinigay ko sa kanya ang susi ng aking personal safe dahil siya lamang ang mapagkakatiwalaan sa tahanang ito.”
Namatay ang video.
Nabalot ng nakabibinging katahimikan ang buong silid.
Inilabas ko mula sa aking bulsa ang maliit na pilak na susi at inilapag ito sa mesa.
Ito ang susing ibinigay sa akin ni Don Fernando 2 linggo bago siya pumanaw.
“Ito po ang susi sa safe,” mahinahon kong wika.
“Nasa loob niyan ang mga orihinal na titulo ng 14 na ari-arian at ang listahan ng mga utang ng pamilya na binayaran ko gamit ang sarili kong ipon noong nakaraang taon.”
Nanginig ang mga tuhod ni Doña Carmela.
Biglang nawala ang lahat ng kanyang yabang.
Bumagsak siya sa kanyang mga tuhod sa harap ng aking kinatatayuan.
“Angela… anak ko,” umiiyak na pagsusumamo ni Doña Carmela habang pilit na inaabot ang laylayan ng aking damit.
“Patawarin mo ako sa mga nasabi ko kanina.”
“Pamilya tayo… huwag mo kaming pababayaan.”
Lumapit din si Julian at lumuhod sa tabi ng kanyang ina.
“Angela, asawa mo ako,” nanginginig ang boses ni Julian.
“Maaari nating ayusin ito. Huwag mo akong itaboy.”
Tumingin ako sa kanilang dalawa nang walang bakas ng poot, kundi may matatag na pagpapasya.
“Kaninang tanghali lamang, sinabi ninyo sa akin na para lamang sa pamilya ang mesang ito at ako ay isang outsider.”
“Sinabi ninyo na doon ako kumain sa kusina kasama ng mga kasambahay.”
Humarap ako kay Atty. Soriano.
“Attorney, pakiusap, simulan na natin ang legal na proseso para sa paglilipat ng lahat ng titulo sa ilalim ng aking pangalan.”
“Masusunod po, Ginang Del Rosario,” magalang na sagot ng abogado.
Humarap muli ako kina Doña Carmela at Julian na nananatiling nakaluhod sa marmol na sahig.
“Ayon sa testamento, may tig-50,000 piso kayo.”
“Bibigyan ko kayo ng 3 araw para impakehin ang inyong mga personal na gamit at lisanin ang mansyong ito.”
“Ang mga kasambahay na pinakain ninyo ng tira-tira sa kusina ang mananatili rito upang pamunuan ang tahanan.”
Tumayo ako nang tuwid at naglakad palabas ng dining hall nang may dangal.
Sa unang pagkakataon sa loob ng 3 taon, naramdaman ko ang tunay na kapayapaan at katarungan.