PARTE 2
Nanlaki ang mga mata ni Paolo sa narinig. Hakbang-hakbang siyang lumapit sa amin habang itinuturo ang abogado.
“Anong Madam Chairman ang pinagsasabi mo, Attorney?! Nababaliw ka na ba? Asawa lang siya ng kapatid ko! Isang mahirap na babae na walang alam sa negosyo!” sigaw ni Paolo.
Inilapag ni Atty. De Vega ang kanyang briefcase sa ibabaw ng unahan ng sasakyan. Binuksan niya ito nang walang pagmamadali at naglabas ng isang makapal na papel na may opisyal na selyo ng korte at pirma ni Marco.
“Donya Remedios, Mr. Paolo,” simula ng abogado habang binabasa ang unang pahina.
“Narito ako bilang opisyal na tagapagtupad ng huling habilin ni Mr. Marco Villarosa. Ayon sa dokumentong ito na pinirmahan limang buwan bago ang kanyang pagpanaw, at ganap na kinilala ng batas, ang lahat ng kanyang ari-arian—kasama ang $500 milyong trust fund, ang buong Villarosa Corporation, at ang mansyong ito—ay pormal na inilipat sa kanyang nag-iisa at ligal na tagapagmana. Walang iba kundi ang kanyang asawa, si Mrs. Elena Villarosa.”
Naging tahimik ang buong paligid. Ang tanging naririnig na lang ay ang tunog ng ulan na tumatama sa mga dahon. Nakita ko ang panginginig ng mga kamay ni Donya Remedios. Ang tasa ng kape na hawak niya ay nahulog sa sahig at nabasag.
“Hindi totoo yan!” tili ng matanda. Lumapit siya sa abogado at tinangkang agawin ang papel.
“Ako ang ina! Ako ang nagpalaki sa kanya! Hindi pwedeng ibigay ang lahat sa babaeng iyan! Peke ang dokumentong iyan!”
“Peke ang pirma ni Marco! Magnanakaw ka, Elena!” sigaw naman ni Paolo. Susugurin niya sana ako ngunit mabilis na humarang ang apat na naglalakihang bodyguard na kasama ni Atty. De Vega mula sa SUV. Pinalibutan nila ako para hindi ako mapalapitan ng kahit sino.
“Ang dokumentong ito ay dumaan sa tamang proseso ng korte, Mr. Paolo,” walang emosyong sagot ni Atty. De Vega. Tumingin siya nang matalim sa kapatid ng asawa ko.
“At bilang bagong may-ari at Chairman ng Villarosa Corporation, si Madam Elena na ngayon ang may hawak ng posisyon mo sa kumpanya. Kasabay nito, nais ko ring ipalam sa iyo na tapos na ang isinagawa naming internal audit noong nakaraang linggo.”
Kinuha ng abogado ang isa pang manipis na folder mula sa kanyang bag at ipinakita ito.
“Napatunayan ng mga auditor na nagpuslit ka ng $5 milyong piso mula sa pondo ng kumpanya para bayaran ang mga utang mo sa sugal at mga luho sa ibang bansa. May hawak kaming sapat na ebidensya. Pwede ka naming ipakulong anumang oras, at katunayan ay nakahanda na ang mga kaukulang dokumento para sa pag-aresto sa iyo.”
Sa isang iglap, nawala ang yabang sa mukha ni Paolo. Biglang nanghina ang kanyang mga binti kaya napaupo siya sa basang damuhan, sa mismong tabi ng mga dumi at basang damit ko. Tumingin siya sa akin habang lumuluha.
“Elena… pakiusap naman. Kapatid ko si Marco. Huwag mo namang gawin sa akin ito,” pagmamakaawa ni Paolo na nanginginig ang buong katawan sa takot.
Tumingin din sa akin si Donya Remedios. Ang matigas at mataray niyang mukha kanina ay biglang nagbago. Nagmukha siyang maamong matanda at pilit na ngumiti sa akin habang humihakbang palapit. Naglakad siya sa putikan nang hindi iniintindi ang kanyang mamahaling sapatos.
“Elena, anak…” sabi niya sa isang malambot na boses na puno ng pekeng pag-aalala.
“Anak, alam ko na nagulat ka lang sa mga nangyari. Pamilya tayo, di ba? Alam kong mahal mo si Marco, at alam kong mabuti ang puso mo. Huwag mo namang gawin sa amin ito ng kapatid mo. Wala kaming ibang matutuluyan kung kukunin mo ang mansyong ito. Mahal kita bilang isang tunay na anak.”
Tinitigan ko siya nang diretso sa kanyang mga mata. Walang kahit anong awa ang naramdaman ko. Naalala ko kung paano niya tiningnan ang mga gamit ko kanina habang itinatapon ng mga tauhan niya sa labas. Naalala ko kung paano niya sinipa ang maleta ko habang nakaluhod ako sa harap niya.
“Dalawampu’t apat na oras,” sabi ko sa isang napakalamig na boses.
“Dalawampu’t apat na oras pa lang ang nakakalipas mula nang ilibing ang anak mo, pero nagawa niyo nang itapon ang mga gamit ko sa putikan na parang basura. Nasaan ang sinasabi mong pamilya roon, Donya Remedios? Nasaan ang pagmamahal mo bilang ina noong tinawag mo akong hampaslupa at pinalalayas sa gitna ng ulan?”
Hindi makasagot ang matanda. Napayuko siya habang patuloy ang pag-iyak.
Humarap ako sa Head Guard ng mansyon na nakatayo malapit sa gate. Nakikita ko sa mukha niya ang takot dahil alam niyang nagkamali siya ng pinagsilbihan kanina. Dahil alam na nila kung sino ang tunay na may-ari ng lahat ng ito, nakatayo lang sila at naghihintay ng utos ko.
“Guards,” tawag ko nang malakas at matatag.
“Opo, Ma’am Elena? Ano po ang ipag-uutos ninyo?” mabilis na sagot ng Head Guard habang yumuyuko sa harap ko.
“Pumasok kayo sa loob ng mansyon. Kunin ninyo ang lahat ng damit, alahas, at mga gamit nina Donya Remedios at Paolo. Ilagay ninyo ang lahat sa mga itim na garbage bag, at itapon ninyo rito sa basang damuhan. Itabi ninyo sa mga gamit ko na itinapon nila kanina,” utos ko nang walang pag-aalinlangan.
“Ano?! Hindi mo pwedeng gawin sa akin ito! Ako ang nagmamay-ari ng pamilyang ito!” tili ni Donya Remedios habang pinapanood ang mga security guard na nagmamadaling pumasok sa loob ng bahay para sundin ang utos ko.
“Kung ano ang ginawa ninyo sa akin, siyang gagawin ko rin sa inyo,” sagot ko habang nakatingin sa kanila.
“Lumayas kayo sa pamamahay ko. At ikaw Paolo, ihanda mo na ang sarili mo dahil bukas na bukas ay isasampa ko ang kasong pagnanakaw laban sa iyo. Sisiguraduhin kong mabe-verify ang lahat ng ebidensya para hindi ka makalabas ng kulungan.”
Sa loob ng sumunod na tatlumpung minuto, isa-isang inilabas ng mga guard ang mga mamahaling gamit ng mag-ina. Ang mga designer bags, mamahaling sapatos, at mga mamahaling damit ay isinilid sa mga basurang plastik at inihagis sa gitna ng putikan sa ilalim ng ulan. Umiiyak at nagsisigaw si Donya Remedios habang pinupulot ang mga alahas niya sa basang damuhan, habang si Paolo naman ay nakatulala lang at basang-basa sa ulan.
Tumalikod na ako sa kanila. Hindi ko na sila pinakinggan kahit patuloy ang kanilang pagmamakaawa. Naglakad ako papasok sa malaking pintuan ng mansyon at isinarado ito nang napakalakas.
Pumasok ako sa loob. Tahimik ang buong bahay. Malawak at walang ibang tao. Umupo ako sa malaking hagdanang gawa sa marmol. Doon ko naramdaman ang matinding panginginig ng aking katawan. Ang takot na kanina ko pa itinago sa harap ng pamilya ni Marco ay biglang lumabas. Umiyak ako nang napakalakas habang yakap ang aking mga binti. Natatakot ako sa dambuhalang responsibilidad na nasa kamay ko ngayon. Natatakot ako dahil nag-iisa na lang ako sa buhay at hawak ko ang bilyong yaman na pwedeng magdala sa akin sa panganib.
Matapos ang ilang minuto ng pag-iyak, pinunasan ko ang aking mga mata. Kailangan kong maging matapang para sa tiwalang ibinigay sa akin ni Marco. Tumayo ako at naglakad patungo sa ikalawang palapag kung saan matatagpuan ang personal na opisina ng aking asawa. Gusto kong tingnan ang mga lumang papeles at humanap ng kapayapaan sa kwartong madalas niyang tambayan.
Pumasok ako sa opisina. Amoy katad at lumang papel pa rin ang buong kwarto. Umupo ako sa malaking upuan sa likod ng mesa ni Marco. Tiningnan ko ang aming litrato na nakapatong doon. Habang hinahawakan ko ang kuwadro, nakarinig ako ng isang kakaibang tunog.
Isang mahinang tunog ng mekanismo mula sa likod ng malaking cabinet ng mga libro.
Napatayo ako sa takot. Lumakas ang tibok ng puso ko. Biglang dahan-dahang ginalaw ang cabinet at bumukas ito na parang isang pinto. May isang lihim na silid sa likod nito na hindi ko alam na umiiral sa loob ng limang taon naming pagsasama.
Mula sa dilim ng silid na iyon, may isang lalaking humakbang palabas.
Nanigas ang buong katawan ko. Halos hindi ako makahinga sa tindi ng gulat at takot. Ang lalaking nakatayo sa harap ko, na may suot na simpleng t-shirt at pantalon, ay walang iba kundi si Marco.
Buhay ang asawa ko. Maayos ang kanyang hitsura at hindi bakas ang anumang sakit sa puso.
“Elena,” tawag niya sa akin habang may ngiti sa kanyang mga labas. Lumapit siya sa akin nang dahan-dahan.
“M-Marco? Paano nangyari ito? Inilibing kita kahapon… nakita kong ipinasok ang kabaong mo sa sementeryo,” nanginginig kong sabi habang umaatras hanggang sa sumandal ang likod ko sa pader. Ang takot sa loob ko ay higit pa sa naramdaman ko noong itinapon ang mga gamit ko sa labas.
Huminto si Marco sa harap ko at hinawakan ang aking dalawang balikat. Ang kanyang mga kamay ay mainit, patunay na hindi siya isang multo.
“Patawarin mo ako kung natakot kita, Elena,” paliwanag niya sa isang mahinahong boses.
“Kailangan kong gawin ito. Staged ang lahat ng nangyari sa ospital at sa sementeryo sa tulong ni Atty. De Vega at ng isang pribadong doktor na binayaran ko ng malaking halaga. Isang pekeng medikal na kondisyon lang ang idineklara namin.”
Tumingin siya sa akin nang may pagmamalaki.
“Matagal nang sinusubukan ng nanay at kapatid ko na kunin ang kontrol sa kumpanya sa pamamagitan ng mga ilegal na paraan. Gusto ko silang huliin sa akto ng paggawa ng krimen habang iniisip nilang wala na ako. Pero higit sa lahat, Elena, kailangan ko ring malaman ang katotohanan tungkol sa iyo.”
Napakunot ang noo ko habang nakikinig sa kanya. May kung anong lamig na pumasok sa aking puso.
“Katotohanan tungkol sa akin?” tanong ko.
“Oo,” sagot ni Marco habang tumatango.
“May hawak kang $500 milyong dolyar sa pangalan mo habang inaapi ka nila sa labas. Gusto kong makita kung tatakbo ka ba palayo dala ang pera, o kung gagamitin mo ang kapangyarihan mo para maghiganti. Gusto kong subukan kung ang pagmamahal mo sa akin sa loob ng limang taon ay totoo, o kung nagpanggap ka lang dahil alam mong mayaman ako. At nakita ko ang lahat sa pamamagitan ng mga lihim na camera rito sa opisina. Ipinagtanggol mo ang alaala ko. Pinatunayan mo na karapat-dapat ka, Elena.”
Ipinasok niya ang kanyang kamay sa kanyang bulsa at naglabas ng dalawang passport at ticket sa eroplano.
“Ngayong tapos na ang laro at napaalis mo na sila, pwede na nating iwan ang Pilipinas. Magpapalit tayo ng pagkakakilanlan sa Europa at mabubuhay nang tahimik kasama ang $500 milyong dolyar na nasa trust fund mo. Ligtas na tayo, Elena.”
Tiningnan ko ang mga tiket na hawak niya. Pagkatapos ay tiningnan ko ang mukha ng asawa ko. Ang lalaking akala ko ay pinakamabuting tao sa mundo. Ang lalaking iniyakan ko gabi-gabi dahil sa pag-aakalang iniwan na niya ako.
Isang malaking kasinungalingan ang lahat.
Habang nakatayo ako sa putikan, habang sinisipa ng kapatid niya ang mukha ko, habang tinatawag akong hampaslupa ng kanyang ina—nakaupo lang siya rito sa loob ng silid na ito, nanonood sa monitor, at pinag-aaralan ang bawat galaw ko na parang isang hayop sa loob ng hawla. Hindi niya ako pinagkatiwalaan kahit kailan. Para sa kanya, isa rin akong posibleng kalaban na kailangang subukan.
Dahan-dahan kong inalis ang mga kamay niya sa aking balikat. Ang takot na naramdaman ko kanina ay biglang nawala. Napalitan ito ng isang matigas at walang emosyong pakiramdam.
“Elena? Bakit ganyan ang tingin mo sa akin? Hindi mo ba ako yayakapin? Buhay ako,” kunot-noong tanong ni Marco.
Humarap ako sa mesa at kinuha ang folder na iniwan ni Atty. De Vega kanina bago siya lumabas para ayusin ang mga guard sa ibaba. Binuksan ko ito at hinarap kay Marco ang huling pahina ng dokumento ng trust fund.
“Isang buwan na ang nakakalipas, Marco,” panimula ko sa isang boses na walang kahit anong init.
“Naiwan mong bukas ang personal mong email sa computer dito sa opisina. Nakita ko ang mga sulat mo kay Atty. De Vega tungkol sa plano mong pagpapanggap na pagpanaw. Alam ko ang lahat bago mo pa man simulan ang larong ito.”
Nanlaki ang mga mata ni Marco sa narinig. Nabura ang ngiti sa kanyang mukha.
“Alam mo?” nanginginig niyang tanong.
“Oo, alam ko,” sagot ko habang nakatingin nang diretso sa kanya.
“Umasa ako na hindi mo itutuloy. Umasa ako na sa loob ng limang taon nating pagsasama, may kaunting tiwala ka sa akin. Pero hinayaan mo akong magluksa nang totoo. Hinayaan mo akong maapi at maputikan sa harap ng pamilya mo para lang sa isang pagsubok na naisip ng marumi mong utak.”
Kinuha ko ang panulat sa mesa at mabilis na isinulat ang aking pirma sa huling bahagi ng corporate transfer execution form.
“Dahil sa takot mo na makuha ng mga creditors o ng pamilya mo ang yaman mo kapag nalaman nilang peke ang pagpanaw mo, ginawa mong ‘irrevocable’ ang paglipat ng lahat ng ari-arian sa pangalan ko sa ilalim ng trust fund. Ibig sabihin ng batas, Marco, kahit buhay ka pa, wala ka nang kapangyarihan para bawiin ang $500 milyong dolyar, ang Villarosa Corporation, at ang mansyong ito.”
Bumukas ang pinto ng opisina at pumasok si Atty. De Vega. Hindi siya nagulat nang makita si Marco na buhay. Tumingin siya sa akin at kinuha ang pinirmahan kong papel.
“Salamat, Madam Chairman. Opisyal na pong nailipat ang lahat sa iyong sariling account. Mula sa sandaling ito, ikaw na ang nag-iisang may-ari ng buong Villarosa Empire,” pormal na pahayag ni Atty. De Vega.
“Atty. De Vega! Anong kalokohan ito?! Ako ang nagmamay-ari sa iyo! Ako ang nagbabayad sa iyo!” sigaw ni Marco na galit na galit na lumapit sa abogado.
Tumingin si Atty. De Vega kay Marco nang walang takot.
“Patawad, Mr. Marco. Ngunit ayon sa batas, ang kliyente ko at ang nag-iisang tagapamahala ng trust fund ay ang taong nakapirma sa dokumentong ito. At si Mrs. Elena Villarosa iyon. Ang kontrata ko ay sa kumpanya, hindi sa isang taong legally dead na sa mga papel ng pamahalaan.”
Napahawak si Marco sa kanyang ulo. Tumitig siya sa akin na parang hindi niya ako kilala.
“Elena… hindi mo pwedeng gawin sa akin ito. Ako ang asawa mo. Ako ang nagbigay sa iyo ng buhay na mayaman!” sigaw ni Marco habang sinusubukang abutin ang aking kamay.
“Ibinigay mo sa akin ang yamang ito dahil sa sarili mong kasakiman at kawalan ng tiwala, Marco,” malamig kong sagot habang umaatras.
“Gusto mong magtago sa Europa habang ako ang haharap sa gulo rito sa Pilipinas kapag nalaman ng pamilya mo ang totoo. Ginamit mo ako bilang proteksyon mo. Pero ngayon, tapos na ang laro.”
Naglakad ako patungo sa pinto ng opisina at lumingon sa kanya sa huling pagkakataon.
“May dalawa kang pagpipilian, Marco. Pwede kang umalis dito gamit ang likod na pinto ng mansyon at magtago habambuhay na walang kahit isang piso mula sa yaman mo. O pwede kang manatili rito, at tatawagan ko ang mga awtoridad para isumbong ka sa kasong insurance fraud, pagpapalsipika ng mga legal na dokumento ng gobyerno, at panloloko sa korporasyon. Alinman sa dalawa, tapos na ang buhay mo bilang isang bilyonaryo.”
Hindi makapagsalita si Marco. Napaluhod siya sa sahig ng kanyang opisina, hawak ang mga tiket sa eroplano na wala nang kwento ngayon. Ang lalaking nag-isip ng laro para subukan ang lahat ay siyang natalo sa huli sa sarili niyang patibong.
Naglakad ako palabas ng opisina kasama si Atty. De Vega. Habang bumababa ako sa hagdanan, naramdaman ko ang tunay na kapayapaan sa aking puso. Wala na ang takot. Hawak ko ang $500 milyong dolyar at ang buong kumpanya nang mag-isa. Simula sa araw na ito, ako na ang magpapatakbo ng imperyong ito gamit ang aking sariling mga patakaran—nang may katarungan, at walang kahit anong laro.