BAHAGI 1
Tinitigan ko ang screen ng cellphone ko. Walang luha na lumabas sa mga mata ko, pero ramdam ko ang bigat sa dibdib ko. Tatlong araw kaming hindi nag-usap ni Paolo matapos ang isang mababaw na pagtatalo. At ngayon, nag-post siya ng litrato sa Facebook—magkahawak sila ng kamay ng ex niyang si Bianca.
Ang caption: “Ang layo ng inikot ko, pero sa huli, ikaw pa rin pala ang pinakamabuti.”
Hindi ako nag-comment. Hindi ko siya tinawagan. Dahan-dahan kong pinatay ang phone ko, inayos ang uniporme ko, at dumiretso sa Flight Operations Office ng airline namin sa Pasay.
“Captain Ramon,” malamig kong sabi habang inilalapag ang kontrata sa mesa niya. “Tatanggapin ko na po ang command upgrade at ang assignment sa Clark.”
Tumingin sa akin ang senior manager, halatang nagulat. “Sigurado ka, Althea? Limang taon kayong magkasama ni Paolo sa cockpit. Kapag lumipat ka sa Clark para maging Captain, mag hihiwalay ang schedule ninyo.”
“Sigurado ako,” sagot ko nang walang pag-aalinlangan.
Limang taon akong First Officer ni Paolo. Limang taon ding nakatago ang relasyon namin sa lipunan dahil sa pakiusap niya—mas mabuti raw na propesyonal kami sa harap ng iba. Naniwala ako. Minahal ko siya nang buong-buo. Pero napagod na ako sa paghihintay sa taong nakatitig pa rin sa nakaraan.
Nang gabing iyon, may salu-salo ang grupo ng mga piloto at flight crew sa isang restobar malapit sa airport. Naroon si Paolo, nakaupo sa kabilang dulo ng mesa. Sumulyap siya sa akin, may malamig at kampanteng ekspresyon sa mukha.
“Althea,” panunukso ng isang senior captain, “hindi mo ba susuyuin si Paolo? Tatlong araw na kayong hindi nag-uusap. Baka tuluyan nang bumalik kay Bianca.”
Natawa ang ilan. Tahimik lang ako habang hawak ang baso ng tubig.
Biglang nagsalita si Paolo, bored ang boses. “Sige na. Uuwi tayo nang sabay mamaya. May flight pa tayo sa susunod na schedule, Althea. Huwag mong idamay ang trabaho sa personal mong tampo.”
Akala niya, nandoon pa rin ako sa lumang schedule. Hindi niya alam na ilang oras bago ang hapunang iyon, ipinatanggal ko na ang pangalan ko sa roster niya.
Hindi ako sumabay sa kanya pauwi. Sumakay ako ng Grab pabalik sa bahay namin sa Antipolo. Pagpasok ko sa sala, nakita ko ang litrato naming dalawa sa console table—kuha noong araw na naipasa ko ang aking kauna-unahang flight test. Naisip ko, paano nagawa ng taong naniwala sa akin noon na tratuhin ako nang ganito ngayon?
Alas-diyes ng gabi nang dumating si Paolo. Amoy na amoy sa damit niya ang pamilyar na matamis at floral na pabango—ang pabango ni Bianca.
“Hindi ka pa tulog?” tanong niya habang nagtatanggal ng necktie. May inilabas siyang maliit na kulay asul na kahon mula sa bag niya at inilapag sa harap ko. “Pasalubong. Nag-mall ako kanina.”
Binuksan ko iyon. Isang Cartier diamond bracelet.
Dapat sana ay matuwa ako, pero nanginginig ang mga kamay ko sa galit at pait. Dalawang araw ang nakakaraan, nakita ko na ang eksaktong bracelet na iyon sa Instagram story ni Bianca, kasama ang caption: “Magaling talagang pumili si Captain G. Sabi nila, simbolo raw ito ng forever.”
Bumili siya ng dalawa. Isang pampalubag-loob para sa akin, at isa para sa ex niya.
Bago ako makapagsalita, tumunog ang cellphone ni Paolo. Napindot niya ang speakerphone habang hawak ang telepono.
Boses ni Bianca ang lumabas sa speaker, malinaw at lantaran.
“Gabriel, naiwan mo ang passport mo sa apartment ko. At saka… yung bracelet na binili mo sa akin, suot ko pa rin. Huwag kang mag-alala, hindi ko sasabihin kay Althea na dito ka natulog kagabi.”
Nabalot ng nakabibingit na katahimikan ang buong sala. Namutla si Paolo at mabilis na pinatay ang tawag. Tumingin siya sa akin, pilit na naghahanap ng idahilan.
Tahimik kong kinuha ang pinirmahan kong kapitan upgrade papers at inilapag sa ibabaw ng mesa.
“Mag-impake ka na,” malamig kong sabi habang nakatitig sa mga mata niya. “At huwag na huwag mo nang hahawakan ang mga gamit ko.”
Sobrang shocking ng ending ng Part 2! Para malaman ang susunod, i-check ang comment section sa ibaba. 👇
BAHAGI 2
Nanlamig si Paolo habang nakatitig sa mga papel na nasa mesa. Inabot niya ang kamay ko pero mabilis ko itong inilayo.
“Althea, let me explain,” pautal-utal niyang sabi. “Nag-usap lang kami ni Bianca. Walang nangyari. Natulog ako sa sofa niya dahil lasing ako.”
“Sa tingin mo ba magmumukha pa ring katanggap-tanggap iyan matapos mong mag-post ng litrato na magkahawak ang kamay ninyo?” tanong ko. Deretso ang boses ko, walang halong pag-aalinlangan. “Limang taon, Paolo. Limang taon kitang pinrotektahan. Pumayag ako sa kagustuhan mong itago ang relasyon natin sa airline dahil sabi mo ayaw mo ng tsismis. Pero ang totoo, itinago mo ako kasi naghihintay ka lang na bumalik siya.”
“Hindi totoo iyan!” sigaw niya, pilit na humahawak sa braso ko. “Mahal kita, Althea! Bumili pa ako ng bracelet para sa’yo—”
“Bumili ka ng bracelet para sa akin para tabunan ang guilt mo!” putol ko sa kanya. “Dahil binilhan mo rin siya ng parehong bagay. Huwag mo akong gawing tanga.”
Kinuha ko ang mga maleta ko na nakahanda na pala sa guest room. Isang linggo ko nang nararamdaman na may mali, at ngayon, natapos din ang lahat ng duda ko. Walang natirang luha sa mga mata ko. Ang natira lang ay ang matinding kagustuhang iligtas ang natitira kong dignidad.
Pumunta ako sa isang apartment malapit sa Clark Airport nang gabing iyon. Hindi ako natulog. Ginugol ko ang buong madaling-araw sa pagrerepaso ng mga flight manuals, emergency procedures, at navigation charts. Sa susunod na linggo, magsisimula na ang aking simulator assessment at final command check ride para sa Captain rank.
Kinabukasan sa Clark Hangar, mabilis na kumalat ang balita. Ang dating First Officer na laging nasa likod ni Captain Monteverde ay nakatakda nang maging isa sa pinakabatang babaeng Captain ng airline para sa bagong international route.
Matapos ang tatlong linggo ng masinsinang pagsasanay at pagsusulit, dumating ang araw ng aking final check flight. Bago ako umakyat sa cockpit, nakita ko si Paolo na naglalakad sa hallway ng terminal. Nakatitig siya sa akin, mukhang puyat, payat, at kulang sa tulog. Mabilis siyang lumapit sa akin.
“Althea, please. Kausapin mo naman ako,” pagmamakaawa niya. “Araw-araw akong pumupunta sa lumang bahay. Hindi ko kayang wala ka. Nagkamali ako. Sinubukan kong makipag-ayos kay Bianca pero narealize kong ikaw talaga ang kailangan ko.”
Tinitigan ko siya. Dati, ang boses na iyon ang nagbibigay sa akin ng pakiramdam ng kaligtasan. Ngayon, wala na akong nararamdamang kahit ano.
“Paolo, hindi ako ekstrang gulong na pwedeng kabit kapag nabutas ang una mong pinili,” sagot ko nang mahinahon. “Nang i-post mo ang litratong iyon, pinili mo na siya. At ngayong pinili ko naman ang sarili ko, huwag mo akong abalahin.”
“Althea, pakinggan mo ako—”
“May flight ako, Captain Monteverde,” pormal kong sabi. “Paki-respeto ang oras ng lipad ko.”
Tumalikod ako at naglakad patungo sa gate. Ramdam ko ang tingin ng mga tao sa paligid, pero nakatingin lang ako sa harap.
Pumasok ako sa cockpit ng Airbus A320. Umupo ako sa kaliwang upuan—ang seat ng Captain. Hinawakan ko ang thrust levers, isinuot ang headset, at nagsimulang makipag-ugnayan sa Air Traffic Control.
“Maharlika 315, ready for departure,” pahayag ko sa radio.
Nang umandar ang makina at mabilis na tumakbo ang eroplano sa runway bago unti-unting umangat sa ulap, naramdaman ko ang isang uri ng kalayaan na kailanman ay hindi ko naranasan noong nasa tabi ko si Paolo.
Lumipas ang anim na buwan. Naging matagumpay ang aking rotasyon bilang Captain sa Clark. Masaya ang buhay ko—tahimik, may direksyon, at puno ng respeto mula sa aking mga kasamahan sa trabaho.
Isang hapon, habang naglalakad ako sa Manila International Airport matapos ang isang turnover flight, nakarinig ako ng kaguluhan sa Flight Operations briefing room.
Nakatayo doon si Paolo, kasama si Captain Ramon at ang HR Director ng airline. Mabilis akong pumasok para kumuha ng aking flight log documents nang marinig ko ang pag-uusap nila.
“Sir, pakiusap, ibalik ninyo ako sa international flights,” pakiusap ni Paolo, halatang balisa. “Bakit ako nailipat sa domestic turboprop fleet?”
Tumingin sa kanya si Captain Ramon nang seryoso. “Gabriel, sa nakalipas na apat na buwan, tatlong beses kang bumagsak sa flight simulation proficiency checks. Nawalan ka ng pormasyon at focus habang nasa flight. Hindi ka pwedeng humawak ng malalaking eroplano kung ganyang litong-lito ang isip mo. Isa pa, ang dating F.O. mo na si Captain Reyes, siya na ngayon ang humahawak ng training evaluations para sa bagong fleet.”
Napatigil si Paolo. Dahan-dahan siyang lumingon sa akin.
Nakatayo ako sa pintuan, nakasuot ng aking Captain’s hat, may apat na baras ng ginto sa aking balikat.
Lumapit siya sa akin, may halong pagmamakaawa at inggit sa kanyang mga mata. “Althea… ikaw ang humahawak ng evaluation ko?”
Tiningnan ko ang kanyang folder na hawak ng HR Director. Inabot ko ito at inirepaso ang kanyang performance scores.
“Captain Monteverde,” sabi ko sa harap ng lahat, pormal at walang personal na galit. “Ang pagiging piloto ay hindi tungkol sa kung gaano ka katagal sa ere. Tungkol ito sa disiplina, pagpapasya, at kakayahang maging tapat sa tungkulin—sa loob at labas ng cockpit. Kung hindi mo kayang ayusin ang sarili mong buhay, hindi ka ligtas magpalipad ng buhay ng ibang tao.”
Inilagay ko ang aking lagda sa ibaba ng kanyang evaluation report.
“Re-training recommended. Suspended from jet command for six months.”
Tumingin sa akin si Paolo, parang nawalan ng lakas. “Ginagawa mo ba ito dahil sa nangyari sa atin?”
“Ginagawa ko ito dahil iyan ang nararapat batay sa standards ng airline,” sagot ko nang deretso. “Nang turuan mo ako noong First Officer pa lang ako, sinabi mo sa akin: ‘Ang mas nakakatakot, iyong ayaw mo nang matuto.’ Mukhang nakalimutan mo na ang sarili mong aral.”
Kinuha ko ang aking flight bag at naglakad palabas ng silid.
Nang marating ko ang glass window ng departure lounge, tumingin ako sa malawak na runway. Nakita ko ang eroplanong nakatakda kong paliparin patungong Tokyo. Sa kabilang banda, nakita ko ang repleksyon ni Paolo na nakatayo sa malayo—isang taong nawalan ng career at nawalan ng babaeng tunay na nagmahal sa kanya, dahil lamang sa pansamantalang panloloko.
Ngumiti ako nang bahagya. Inayos ko ang aking cap, isinukbit ang aking bag, at naglakad patungo sa aking gate. Pinili kong lumipad sa rutang hindi na niya kailanman maaabot.