(PART 1) Tatlong taon na kaming kasal ni Aris. Para sa maraming tao, siya ang depinisyon ng perpektong asawa—gwapo, mayaman, at higit sa lahat, napakabuting ama sa 4-anyos naming anak na si Chloe.
Subalit sa loob ng aming mansyon, may isang kakaiba at mahigpit na patakaran si Aris. Gabi-gabi, pagsapit ng eksaktong alas-dose ng hatinggabi (12:00 AM), nagigising si Chloe na umiiyak. Ang laging paliwanag ni Aris ay may “night terrors” o matinding bangungot ang bata. At gabi-gabi rin, bubuhatin ni Aris si Chloe, isasakay sa kanyang SUV, at dadalhin sa labas para raw “magpahangin” at patulugin sa byahe nang dalawang oras.
Lagi niya akong pinagbabawalan na sumama. “Pahinga ka na, Mahal. Ako na ang bahala sa anak natin. Baka ma-stress ka pa,” ang palaging malambing na rason niya, sabay halik sa aking noo.
Dahil may tiwala ako, hinayaan ko ito sa loob ng anim na buwan. Ngunit napansin ko ang unti-unting pagbabago kay Chloe. Laging maputla ang anak ko, nanghihina, at minsan ay may maliliit na pasa at kagat sa kanyang braso. Nang tanungin ko si Aris, sinabi niyang kagat lang iyon ng lamok sa labas kaya bumili siya ng mamahaling ointment.
Ngunit isang gabi ng Biyernes, umalis ulit sina Aris at Chloe. Pagbangon ko para uminom ng tubig, napansin ko ang paboritong teddy bear ni Chloe sa kama. Naiwan nila. Habang kinukuha ko ito, may nahulog mula sa bulsa ng jacket ni Aris na naiwan niya sa silya—isang resibo mula sa isang sikat at pribadong “Stem Cell & Organ Transplant Clinic.”
Bumilis ang tibok ng puso ko. Bakit may resibo ng transplant clinic ang asawa ko?
Hindi na ako nag-isip nang matagal. Kinuha ko ang susi ng lumang kotse ko at binuksan ang GPS tracker app sa cellphone ko (na palihim kong in-install sa phone ni Aris noong nawala niya ito noon). Nakita ko ang tuldok ng lokasyon niya—hindi sila nag-iikot sa subdivision, kundi nasa isang liblib at abandonadong compound sila sa labas ng siyudad!
Nang makarating ako sa lokasyon, itinago ko ang kotse ko sa ilalim ng malalaking puno. Isa itong lumang warehouse sa labas, ngunit nang silipin ko ang mga bintana, isa itong high-tech na underground medical facility sa loob!
Nag-iba ang pakiramdam ko. Nangangatog ang mga tuhod ko. Nagtago ako sa gilid ng mga pader hanggang sa makapasok ako sa back door na naiwang naka-awang. Sa dulo ng madilim na pasilyo, may isang kwartong gawa sa salamin.
Sumilip ako at muntik na akong mapatili sa nakita ko.
Nakadapa ang 4-anyos kong anak na si Chloe sa isang malamig na operating table, mahimbing na natutulog habang may mga nakakabit na tubo sa kanyang maliliit na braso. May dalawang doktor na naka-surgical suit ang kumukuha ng dugo at spinal fluid mula sa anak ko! At ang asawa kong si Aris? Nakatayo lang siya sa gilid, kalmado at nagbabantay na parang normal lang ang lahat!
“Doc, siguraduhin ninyong sapat na ang makukuha ninyong bone marrow at dugo ngayong gabi,” malamig na utos ng asawa ko. “Malapit na ang deadline.”
Hindi ako makahinga. Anong ginagawa nila sa anak ko?! Akmang bubuksan ko na ang pinto para sumigaw, ngunit napatigil ako nang bumukas ang isa pang pinto sa loob ng kwarto… at pumasok ang isang napakagandang babae na naka-wheelchair. Maputla ito at halatang may malubhang sakit.
Nang makita ito ni Aris, mabilis siyang lumapit at, sa gulat ng buong pagkatao ko, hinalikan niya ang babae sa labi!
(PART 2) “Aris, mahal ko,” mahinang sabi ng babae sa wheelchair. “Malapit na ba? Hindi na yata kaya ng katawan ko. Gusto ko nang makuha ang puso at bone marrow ng batang ‘yan para gumaling na ako at makapagsimula na tayo ng bagong pamilya.”
Hinaplos ni Aris ang buhok ng babae. “Kunting tiis na lang, Serena. Anim na buwan nating pinahina ang immune system ng bata para hindi bumagsak ang kalidad ng organs niya bago ang transplant. Sa susunod na linggo, kukunin na natin ang puso niya.”
“Paano ang asawa mong si Sonia?” tanong ng babaeng nagngangalang Serena.
Ngumisi si Aris, isang ngising parang demonyo na ngayon ko lang nakita. “Huwag mong intindihin ang tangang babaeng ‘yun. Pinakasalan ko lang naman ang hampaslupang ‘yun dahil natuklasan kong ang dugo at genetics niya ay perpektong match sa’yo. Ginawa ko lang siyang pabrika ng bata para may magamit tayong ‘donor’ para buhayin ka. Pagkatapos ng operasyon, papalabasin kong na-kidnap at pinatay si Chloe ng mga sindikato. Iiyak lang ‘yun, tapos hihiwalayan ko na.”
Parang pinagsakluban ng langit at lupa ang buong pagkatao ko. Gumuho ang mundo ko. Ang lalakeng minahal ko nang buong puso, ang lalakeng pinagkatiwalaan ko ng buhay ko at ng anak ko—isa palang halimaw! Ginawa niya lang akong incubator para gumawa ng “spare parts” para sa kabit niyang may sakit!
Tumulo ang luha ko ngunit agad itong napalitan ng matinding poot. Poot ng isang ina.
Alam kong kapag pumasok ako nang walang plano, papatayin nila ako. Bilang isang ina na handang gawin ang lahat, kinuha ko ang cellphone ko. Hindi ako tumawag ng pulis dahil baka matagal pa sila. Sa halip, binuksan ko ang aking Facebook app at nag-LIVE VIDEO.
Itinutok ko ang camera sa salamin kung saan rinig na rinig ang usapan nila at kitang-kita ang ginagawa nila sa anak ko. Sa loob lang ng dalawang minuto, umabot ng 10,000 viewers ang live ko dahil sa nakakakilabot na pamagat nito. Marami ang nag-tag sa PNP at NBI sa comment section!
Nang makasiguro akong naka-record at kumakalat na ang ebidensya, kinuha ko ang isang mabigat na fire extinguisher sa gilid ng pasilyo.
CRASH!!!
Binasag ko ang malaking salamin ng operating room! Nagulat ang mga doktor, si Serena, at ang asawa ko!
“Sonia?!” nanlaki ang mga mata ni Aris, namumutla sa gulat nang makita ako. “A-Anong ginagawa mo rito?!”
“Mga demonyo kayo!” sumigaw ako mula sa kailaliman ng aking baga. Hinarap ko ang camera ng cellphone ko sa pagmumukha ni Aris. “Live tayo, Aris! Nakikita ng buong Pilipinas kung anong klaseng halimaw ka! Nandiyan na ang mga pulis!”
Sinubukan akong sugurin ni Aris para agawin ang cellphone, ngunit buong lakas kong inihampas ang fire extinguisher sa mukha niya! Tumbang-preso ang asawa kong demonyo, basag ang ilong at nagdudugo!
Napasigaw sa takot ang kabit niyang si Serena habang nagtatakbuhan ang mga doktor, pero huli na ang lahat. Dahil sa viral na Facebook Live, nag-unahang dumating ang mga patrol cars ng pulisya. Pinalibutan nila ang buong compound.
Niyakap ko nang mahigpit ang walang-malay kong anak habang pinoposasan ng mga pulis si Aris, si Serena, at ang mga tiwaling doktor. Umiiyak ako habang isinasakay nila kami sa ambulansya para masuri si Chloe.
Isang linggo ang lumipas, naging pinakamalaking balita sa bansa ang “Syndicate Husband.” Dahil sa matibay na ebidensya mula sa live video, nakasuhan si Aris at Serena ng Human Trafficking, Attempted Murder, at Child Abuse. Walang pyansa. Dahil walang nag-alaga sa malubhang sakit ni Serena sa kulungan, namatay siya makalipas ang isang buwan doon. Si Aris naman ay nabubulok na sa bilibid, pinaparusahan araw-araw ng mga kapwa niya preso na galit sa mga nananakit ng bata.
Bilang legal na asawa, kinasuhan ko siya at nakuha ko ang 100% ng lahat ng yaman at ari-arian ni Aris. Ngayon, namumuhay kami ni Chloe nang tahimik at masagana.
Napatunayan ko na ang pagmamahal ng isang ina ay hindi kailanman magagapi ng kahit anong kasamaan. At kung susubukan mong galawin ang anak ng isang ina, asahan mong handa siyang ipadala ka sa impyerno.