(PART 1) Dalawampung taon kong itinaguyod ang asawa kong si Arturo hanggang sa maging isa siyang sikat na Chief Surgeon sa isang malaking ospital na pagmamay-ari mismo ng pamilya ko. Para sa lahat, kami ang perpektong mag-asawa. Ngunit isang gabi, naaksidente ang sinasakyan kong kotse at tumama ang ulo ko sa manibela.
Nang magkamalay ako, nasa loob na ako ng ICU. Dinig na dinig ko ang tunog ng heart monitor, ngunit hindi ko maidilat ang aking mga mata, hindi ako makapagsalita, at hindi ko maigalaw kahit isang daliri.
Bumukas ang pinto ng kwarto. Narinig ko ang mga yabag ni Arturo, kasunod ang isa pang mahinang boses ng babae.
“Arturo… sigurado ka ba rito? Paano kung magising siya?” kinakabahang tanong ng babae. Pamilyar ang boses niya—si Stella, ang 25-anyos na bagong nurse sa ospital namin!
Naramdaman kong hinalikan ni Arturo ang babae sa mismong harapan ng kama ko. “Huwag kang mag-alala, Mahal. Tinurukan ko siya ng matapang na paralytic drug kaya parang estatwa ang katawan niya. Pero sa papel, idineklara ko na siyang b.rain-d.ead (p.atay na ang utak).”
Nanlamig ang buong pagkatao ko. B.rain-d.ead?! Buhay na buhay ang isip ko!
Narinig ko ang paghikbi ni Stella. “Kailangan ko na ng bagong puso, Arturo. Sabi ng kardiologo ko, isang linggo na lang ang itatagal ko dahil sa heart failure.”
“Kaya nga ginawan ko ng paraan ang aksidenteng ito, Stella,” malamig na tawa ng asawa kong pinagkatiwalaan ko ng dalawang dekada. “Sinira ko ang preno ng kotse niya. At mamayang madaling araw, ipapasok ko siya sa operating room. Aalisin ko ang puso ng matandang ‘yan at ililipat ko sa’yo. Kapag p.atay na siya, sa akin mapupunta ang buong ospital, at mabubuhay tayong dalawa nang masaya!”
Gusto kong sumigaw! Gusto kong umiyak at saksakin silang dalawa! Ang asawa kong doktor na sinumpaang magligtas ng buhay ay siya pa lang kakatay sa akin para isalba ang k.abit niya!
Ngunit wala akong magawa. Nakulong ako sa sarili kong katawan habang binibilang ang mga oras bago nila hiwain ang dibdib ko.
Ang hindi alam ni Arturo, bago pa man mangyari ang aksidente, nakita ko na ang mga sikretong mensahe nila ni Stella sa kanyang cellphone. Naghinala na ako kaya palihim akong nag-hire ng isang pribadong imbestigador at kumuha ng sarili kong pangkat ng mga tapat na doktor na nagbabantay sa ospital ko nang palihim.
(PART 2) Eksaktong alas-tres ng madaling araw. Inilipat ang kama ko sa malamig na operating room. Sa kabilang higaan, naririnig ko ang mahinang paghinga ni Stella na nakahanda na para sa heart transplant.
“Scalpel,” malamig na utos ni Arturo sa mga nurse na nasa loob ng kwarto.
Naramdaman ko ang malamig na bakal sa dibdib ko. Hihilain na sana ni Arturo ang balat ko nang biglang…
PAAAAK!
Buong lakas kong idinilat ang aking mga mata, inangat ang aking kamay, at sinampal si Arturo nang napakalakas!
Nabitawan niya ang scalpel. Nalaglag ito sa sahig na may kasamang malakas na kalampag. Nanlaki ang mga mata ni Arturo na parang luluwa mula sa kanyang mukha. Namutla siya na parang inubusan ng d.ugo habang paatras nang paatras!
“A-A-Anong… P-Paano ka nakakagalaw?! B.rain-d.ead ka na at may paralytic d.rug ang dextrose mo!” nanginginig at pawis na pawis na tili ni Arturo.
Dahan-dahan akong bumangon mula sa operating table, tinanggal ang oxygen mask sa mukha ko, at tinitigan siya nang kasing-lamig ng yelo.
“Yung paralytic drug na inihalo mo sa dextrose ko? Pinalitan iyan ng purong vitamins ng tunay kong doktor bago mo pa man ako maipasok dito,” malamig kong sagot.
“T-Tunay na doktor?!”
Saktong pagkasabi ni Arturo, sabay-sabay na hinubad ng apat na “nurse” sa loob ng operating room ang kanilang mga surgical masks. Hindi sila mga nurse ng ospital—sila ay mga ahente ng NBI at ang head attorney ko!
Napasigaw si Stella sa kabilang kama nang makita ang mga baril ng NBI na nakatutok sa kanila.
“Arturo at Stella, inaresto namin kayo sa salang Frustrated M.urder, Medical Malpractice, at Falsification of Public Documents!” matigas na anunsyo ng hepe habang mabilis na pinoposasan ang asawa ko.
“Carmen! Patawarin mo ako! M-Mahal kita! Naawa lang ako kay Stella!” umiiyak na lumuhod si Arturo sa malamig na sahig ng operating room, pilit na inaabot ang paanan ko.
“Anong naawa?! Ikaw ang nagplano na sirain ang preno ng kotse niya!” humahagulgol na paninisi ni Stella habang nakaposas sa kanyang higaan. “Madam Carmen, tulungan niyo ako! Mamamatay na ako, kailangan ko ng puso!”
Tiningnan ko si Stella nang may matinding pandidiri. “Kailangan mo ng puso? Kung ganoon, sana sa susunod na buhay mo, magkaroon ka na ng puso na hindi nagnanakaw ng asawa at buhay ng iba.”
Binalingan ko si Arturo. “At ikaw, doktor. Gustong-gusto mong mag-opera ‘di ba? Sana mag-enjoy ka sa pag-oopera ng mga baboy sa loob ng kulungan, dahil tinanggalan na kita ng lisensya at tinanggalan pa kita ng kalayaan.”
Kinabukasan, naging pinakamalaking balita sa bansa ang pag-aresto sa sikat na surgeon. Kinaladkad sila palabas ng sarili kong ospital habang nakatingin ang lahat ng empleyado at media.
Napatunayan nila na maaari mong linlangin ang medical records at paglaruan ang buhay ng isang tao. Ngunit kapag kinalaban mo ang isang babaeng may matibay na isip at pera, asahan mong ikaw ang gigising sa loob ng isang bangungot na wala nang katapusan.