(PART 1) Dalawang linggo na ang nakalipas nang i-report ng asawa kong si Eric sa mga awtoridad na nahulog ako mula sa aming private yacht sa gitna ng dagat. Ayon sa kanya, madilim daw at mabilis ang alon kaya hindi na ako nasagip.
Dahil isa akong bilyonaryang tagapagmana, naging malaking balita ang “pagkamatay” ko. Wala silang natagpuang bangkay, kaya idineklara akong “presumed dead.“
Ngunit ang hindi alam ng buong mundo, hindi ako aksidenteng nahulog. Itinulak ako ni Eric at ng mismong adopted sister kong si Bianca! Narinig ko silang nag-uusap sa deck ng barko na papatayin nila ako para makuha ang buong yaman ko. Pagkatapos nila akong pukpukin sa ulo, walang-awa nila akong inihulog sa madilim at malalim na dagat.
Himala akong nakaligtas dahil napadpad ako sa isang maliit na isla at sinagip ng mga mangingisda. Hindi agad ako nagpakita sa publiko. Nagpagaling ako at palihim na bumalik sa siyudad para ihanda ang pinakamatinding ganti.
Araw ng aking Grand Memorial Service. Ginanap ito sa pinakamahal na chapel sa bansa. Puno ng mga puting bulaklak, mga umiiyak na VIP guests, bilyonaryo, at mga media.
Nakasuot ako ng isang mahabang itim na dress, may malaking sumbrero, at makapal na itim na belo na nagtatago sa buong mukha ko. Pumasok ako nang tahimik at umupo sa pinakalikod na hilera ng chapel.
Mula sa kinauupuan ko, kitang-kita ko sina Eric at Bianca. Nakasuot sila ng itim, nagpapanggap na humahagulgol habang yakap-yakap ang isa’t isa sa harap ng malaking picture ko.
Ngunit nang mag-break ang seremonya, palihim kong sinundan sina Eric at Bianca sa VIP waiting room ng chapel. Pumasok ako sa kabilang pinto at nagtago sa likod ng makapal na kurtina.
Pagkasarang-pagkasara ng pinto nila, biglang nawala ang mga luha sa mata ng dalawang demonyo. Tumawa nang malakas si Bianca at hinalikan nang mapusok si Eric!
“Cheers, Mahal!” masayang sabi ni Bianca habang nagbubukas ng mamahaling champagne. “Sa wakas, patay na ang pabigat mong asawa! Ang galing mong umarte kanina sa harap ng media, umiiyak ka pa sa harap ng picture ng bruha!”
Tumawa si Eric at ininom ang champagne. “Siyempre! Kailangan nating magmukhang kawawa para makuha agad ang simpatiya ng Board of Directors. Pagkatapos basahin ng binayaran kong abogado ang ‘Last Will’ niya mamaya, mapapasaakin na ang 100% ng kumpanya at pera niya. Wala na tayong itatago, Bianca. Pwede na tayong magpakasal at magpakasaya sa pera niya!”
Habang nagtatawanan sila, tahimik na nagre-record ang cellphone ko mula sa likod ng kurtina. Kumukulo ang dugo ko, pero pinigilan kong gumawa ng ingay. Hihintayin ko ang pinakamagandang sandali para wasakin ang buhay nila.
(PART 2) Bumalik ang lahat sa loob ng chapel para sa huling bahagi ng burol. Umakyat si Eric sa stage, may hawak na panyo, at umiiyak na humarap sa mikropono at sa mga camera ng media.
“Mga kaibigan… napakasakit mawalan ng isang asawa,” madramang panimula ni Eric habang umaarte. “Ngunit bago ako tuluyang magpaalam kay Cassandra, nandito ang aming abogado para basahin ang kanyang huling habilin (Last Will and Testament).“
Umakyat ang bayarang abogado at binasa ang pekeng dokumento. “Ayon sa habilin ni Madam Cassandra, iniiwan niya ang buong pamamahala ng kanyang kumpanya at ang lahat ng kanyang bank accounts sa kanyang mahal na asawang si Eric…”
Nagbulungan ang mga tao. Nakangisi si Bianca mula sa unahan. Pikit-matang ninanamnam ni Eric ang kanyang tagumpay.
Kinuha ko ang pagkakataon. Dahan-dahan akong tumayo mula sa likuran. Ang tunog ng aking high heels ay umalingawngaw sa tahimik na chapel.
Tak… Tak… Tak…
Tumingin ang lahat sa akin habang naglalakad ako sa gitna ng aisle (pasilyo).
“Teka, sino ang babaeng ‘yan?” bulong ng isang reporter.
Nang makarating ako sa harap mismo ng stage, inabot ko ang mikropono mula sa naguguluhang abogado.
“Ang aga niyo naman yata akong pinapatay, Eric?” malamig kong tanong gamit ang mikropono.
Nanigas si Eric. Namutla si Bianca at napatayo.
Dahan-dahan kong inangat ang aking kamay at hinubad ang aking makapal na belo at sumbrero. Ibinunyag ko ang mukha ko sa buong madla.
Nagsigawan ang mga bisita! May mga hinimatay sa gulat! Nag-flash nang parang kidlat ang mga camera ng media! Parang huminto ang pag-ikot ng mundo sa loob ng chapel.
“C-Cassandra…?!” halos lumuwa ang mga mata ni Eric. Nanginginig ang buong katawan niya, pawis na pawis, at paatras nang paatras hanggang sa mabangga niya ang sarili kong picture frame at mabasag ito. “M-Multo… Multo!”
Tinitigan ko siya nang matalim. “Buhay ako, Eric. Nabuhay ako pagkatapos ninyo akong pukpukin sa ulo at ihulog sa dagat ng kabit mong si Bianca!”
Napasigaw si Bianca sa matinding takot at nagtago sa likod ni Eric. “H-Hindi totoo ‘yan! Peke ang babaeng ‘yan!”
“Ah, hindi totoo?” Ngumisi ako nang nakakapangilabot. Sumenyas ako sa assistant ko na kanina pa nakatayo sa control room ng chapel.
Biglang nag-play sa malaking projector screen ang video recording na kinuha ko kanina lang sa VIP room! Rinig na rinig ng buong chapel ang tawanan nila, ang pag-inom nila ng champagne, at ang malinaw na pag-amin ni Eric na peke ang Last Will at hinihintay lang nilang makuha ang pera ko!
Nagkagulo ang buong chapel! Nagsigawan ang mga board of directors!
“Mga hayop kayo!” sigaw ng isang tiyahin ko.
“P-Patayin niyo ang screen! Peke ‘yan!” nagwawalang sigaw ni Eric habang pilit na inaabot ang projector, ngunit saktong pagkasabi niya noon, bumukas ang malaking pinto ng chapel at pumasok ang NBI at mga pulis.
“Eric at Bianca, inaresto namin kayo sa salang Frustrated Murder, Falsification of Public Documents, at Grand Estafa!” matigas na utos ng hepe ng pulisya.
Pinusasan sina Eric at Bianca sa mismong harapan ng altar ng burol ko. Parang pinagsakluban ng langit at lupa ang dalawa. Biglang lumuhod si Eric at umiiyak na gumapang palapit sa akin.
“Cassandra! Asawa kita! Patawarin mo na ako! Si Bianca ang may utak ng lahat, ginayuma niya ako!” hagulgol ni Eric habang idinidiin ang kabit niya.
“Anong ako?! Ikaw ang nagtulak sa kanya sa dagat, demonyo ka!” tili ni Bianca sabay kalmot sa mukha ni Eric sa mismong harap ng mga pulis at media.
Tinalikuran ko sila nang walang ni katiting na awa.
“Ipagpatuloy ang tugtog para sa burol,” malamig kong utos sa organista ng chapel. Hinarap ko ang dalawang taksil na kinakaladkad palabas. “Ang burol na ito ay hindi para sa akin. Para ito sa kinabukasan at kalayaan ninyong dalawa na ngayon ay opisyal nang patay.”
Naiwan silang nag-iiyakan, nagsisisihan, at hila-hilang pinapasok sa police car habang naka-live broadcast sa buong Pilipinas. Napatunayan nila na maaari mong subukang ilibing nang buhay ang isang tao, ngunit kapag bumangon siya mula sa hukay, asahan mong ikaw ang ipapalit niya sa loob ng kabaong.