Tumingin ako nang diretso sa mga mata ni Madame Victoria.
Walang pumatak na luha sa aking mga mata.
Nawala ang takot sa aking mukha at napalitan ito ng matinding lamig.
“Julian, iyan ba talaga ang paninindigan mo?” tanong ko sa aking asawa.
“Tumahimik ka na lang Beatrice at lumabas ka sa kusina! Huwag mong sirain ang gabi ng pamilya ko!” bulyaw pabalik ni Julian habang hindi makatingin nang diretso sa akin.
“Narinig mo ang anak ko! Lumayas ka sa harap namin!” panduduro muli ni Madame Victoria.
Bago pa man ako makahakbang palabas, biglang bumukas ang dalawang malalaking pinto ng mansyon.
Pumasok ang 4 na lalaking naka-itim na amerikana.
Kasunod nila ang isang kagalang-galang na matandang lalaki na may hawak na gintong tungkod at nakasuot ng mamahaling barong.
Si Don Fernando Ruiz, ang 65 taong gulang na Senior Vice President at Managing Director ng Alcantara Global Holdings.
Nang makita siya ni Madame Victoria, biglang nagbago ang ekspresyon ng kanyang mukha.
Mabilis na napawi ang kanyang galit at napalitan ng malapad at pekeng ngiti.
“Don Fernando! Dumating po kayo!” masiglang bati ni Madame Victoria habang nagmamadaling lumapit.
Sumunod din agad si Julian, inayos ang kanyang kurbata, at nag-abot ng kamay.
“Napakalaking karangalan po na pinaunlakan ninyo ang aming imbitasyon, Don Fernando,” magalang na wika ni Julian. “Handa na po ang hapag para sa inyo. Pag-usapan na po natin ang 600,000,000 pisong pondo para sa aming proyekto.”
Ngunit hindi tinanggap ni Don Fernando ang kamay ni Julian.
Hindi rin niya pinansin ang ngiti ni Madame Victoria.
Matalim ang tingin ng matanda habang nakatingin sa basurahan kung saan nakatapon ang aking pagkain at ang basag na plato.
“Don Fernando? May problema po ba?” nag-aalalang tanong ni Madame Victoria.
Lumakad si Don Fernando nang dahan-dahan, nilampasan silang dalawa, at dumiretso sa aking kinatatayuan.
Sa harap ng 30 mayayamang bisita, yumukod nang 90 digri si Don Fernando sa aking harapan.
“Magandang gabi po, Madam Alcantara,” magalang at malakas na bati ni Don Fernando. “Narito na po ang mga opisyal na dokumento ng kumpanya na ipinadala ninyo kaninang 5 ng hapon.”
Natahimik ang buong bulwagan.
Nalaglag ang hawak na baso ng alak ni Julian sa marmol na sahig.
Namilog ang mga mata ni Madame Victoria at napahawak sa kanyang dibdib.
“D-Don Fernando… ano pong ibig ninyong sabihin?” nanginginig na tanong ni Madame Victoria. “Si Beatrice… siya ang asawa ng anak ko, isang simpleng babaeng walang trabaho!”
Lumingon si Don Fernando kay Madame Victoria nang may matinding poot.
“Simpleng babae? Ang kaharap ninyo ay si Beatrice Alcantara, ang nag-iisang may-ari at Chief Executive Officer ng Alcantara Global Holdings! Siya ang nagmamay-ari ng 75 porsyento ng mga lupang tinatayuan ng inyong mga gusali!” mariing pahayag ni Don Fernando.
Nagsimulang magbulungan ang mga bisita.
“Si Beatrice Alcantara siya?!”
“Ang pinakabatang bilyonaryo sa Asya?!”
“Bakit nila itinapon ang pagkain ng taong sasagip sa kanilang kumpanya?!”
Kinuha ko mula sa aking bag ang aking gintong pluma at ang 1 itim na folder.
Tumingin ako kay Julian na ngayon ay putlang-putla at nanginginig ang buong katawan.
“Julian, 2 taon akong naging tapat na asawa sa iyo,” panimula ko habang kalmado ang aking boses. “Inasikaso ko ang bahay na ito. Naniwala ako na kaya mo akong ipaglaban bilang iyong asawa.”
“B-Beatrice… mahal ko… hindi ko alam…” pautal-utal na sagot ni Julian habang sinusubukang humakbang palapit sa akin.
“Huwag kang lalapit,” maawtoridad kong utos.
Huminto si Julian sa kanyang kinatatayuan.
“Hindi mo kailangang malaman ang aking yaman para tratuhin mo ako bilang tao,” sabi ko sa kanya. “Sa bawat araw na nakikita mo akong inaapi ng iyong ina, pinili mong manahimik. At ngayong gabi, pinili mong itapon ang aking dignidad para lamang magpasikat sa iyong mga bisita.”
Lumingon ako kay Madame Victoria.
Nanginginig ang mga labi ng aking biyenan.
“B-Beatrice, anak… nagbibiro lang ako kanina…” pilit na ngumiti si Madame Victoria habang nangingilid ang luha. “Alam mo namang mainitin lang ang ulo ko dahil sa pagod… Halika, ipaghahanda kita ng bagong pagkain! Ako mismo ang magluluto para sa iyo!”
“Huli na ang lahat, Madame Victoria,” malamig kong sagot.
Binuksan ko ang itim na folder at inilabas ang 2 magkahiwalay na kasulatan.
Inilapag ko ang unang dokumento sa hapag-kainan.
“Ito ang kontrata para sa 600,000,000 pisong pondo na matagal ninyong hinihingi sa Alcantara Global Holdings,” wika ko.
Kinuha ko ang aking pluma at sa harap ng lahat, pinunit ko ang kontrata sa 4 na piraso.
“Wala nang pondo. Sa loob ng 30 araw mula ngayon, ipapataw ng aking bangko ang agarang pagbawi sa 1,200,000,000 pisong kabuuang pagkakautang ng Montemayor Real Estate,” pahayag ko.
Napasigaw sa gulat si Madame Victoria at napaluhod sa sahig.
“Huwag, Beatrice! Maawa ka sa pamilya namin! Mawawala ang lahat ng pinaghirapan namin! Mababangkarote kami!” pagmamakaawa ng matandang babae habang umiiyak.
“Kayo mismo ang nagtapon ng inyong kinabukasan sa basurahan kanina,” sagot ko nang walang pag-aalinlangan.
Inilabas ko ang ikalawang dokumento at ibinigay ito nang diretso sa kamay ni Julian.
“Ito ang petisyon para sa legal separation at pagpapawalang-bisa ng ating kasal. Nilagdaan ko na iyan kaninang 4 ng hapon,” sabi ko sa kanya. “Lahat ng ari-ariang binili ko gamit ang aking personal na pondo habang kasal tayo ay awtomatikong babalik sa pangalan ko, kabilang na ang mismong lupang kinatitirikan ng 3 palapag na mansyong ito.”
Bumagsak din sa kanyang mga tuhod si Julian.
“Beatrice, patawarin mo ako! Pakiusap, bigyan mo ako ng isa pang pagkakataon! Gagawin ko ang lahat, aalisin ko si Mama sa bahay na ito, basta huwag mo lang akong iwan!” pagmamakaawa ni Julian habang sinusubukang hawakan ang laylayan ng aking damit.
Umatras ako ng 2 hakbang.
“Noong itinapon ninyo ang pagkain ko, itinapon ninyo rin ang karapatan ninyong maging bahagi ng buhay ko,” wika ko.
Tumingin ako sa 30 bisita na nakasaksi sa buong pangyayari.
“Sa lahat ng naririto ngayong gabi, tapos na ang pagtitipon. Iminumungkahi kong bawiin na ninyo ang inyong mga pamumuhunan sa pamilyang Montemayor bago sumapit ang 9 ng umaga sa darating na Lunes,” anunsyo ko sa buong silid.
Agad na nagsitayuan ang mga negosyante at isa-isang nagmamadaling lumabas ng bulwagan, iniiwan ang pamilyang Montemayor sa kanilang kahihiyan.
Tumalikod ako at naglakad patungo sa pintuan ng mansyon.
Sumunod sa aking likuran si Don Fernando at ang 4 na tagapagtanggol.
“Don Fernando, ihanda ang aking sasakyan at tawagan ang aming legal team sa Makati. Siguraduhing maipapadala ang notice of foreclosure bago mag-alas-8 ng umaga bukas,” utos ko.
“Masusunod po, Madam Alcantara,” magalang na sagot ni Don Fernando.
Sumakay ako sa aking itim na sasakyan habang tanaw mula sa bintana ang pagbagsak ng pamilyang minsang umapi sa akin.
Natutunan ko na ang tunay na respeto ay hindi nakukuha sa pagpapakumbaba sa mga taong sakim, kundi sa pagtindig para sa sariling halaga sa tamang panahon.